چرا آرژانتین و مسی مقابل اسپانیا نتوانستند مثل بازی با مصر و انگلیس معجزه کنند؟ لاروخا با محک آلبی سلسته، تفاوت‌هایش با بقیه را به رخ کشید!

همین ابتدا دو نکته را با تاکید مشخص کنیم؛ اول اینکه با هر متر و معیاری، آرژانتین لیونل اسکالونی را نمی‌توان یک تیم ناکام و شکست خورده دانست. آلبی سلسته با این مرد، قهرمان جام جهانی و دو دوره متوالی قهرمان کوپا آمریکا شد و با همان اسکلت در این دوره نیز تا فینال جام جهانی بالا آمد. دوم اینکه  حقیقت غیر قابل انکار، رسیدن حق به حقدار در فینال بود. هیچ عقل سلیمی نمی‌تواند قهرمانی اسپانیا را زیر سوال ببرد. تیمی که در ۸ بازی تورنومنت فقط یک گل خورد و مدعیان بزرگی از پرتغال و بلژیک تا فرانسه و آرژانتین را در همان ۹۰ دقیقه بازی برد.

 حالا چرا آرژانتین تا این حد حریفی دست و پا بسته بود و مسی نتوانست در آخرین و مهم‌ترین بازی عمرش معجزه کند؟ مسلماً دلایل بسیاری در این نتیجه و نمایش سهیم بود. از خستگی تیم مسن‌تر -یعنی آرژانتین- که در مراحل حذفی دو بار مجبور شد ۱۲۰ دقیقه در زمین بجنگد، تا طراوت و جوانی و انگیزه تیم یک دست دلافوئنته، از تاکتیک‌های دو مربی که از همان شروع مسابقه مشخص شد به دنبال چه هدفی هستند، تا اتفاقات در جریان بازی مثل تعویض زود هنگام برای آرژانتین و سپس ۱۰ نفره شدن.

 آرژانتین از ابتدا تیم ضعیف‌تر میدان بود و نتوانست روی دروازه اونای سیمون بیاید. اما زمانی که ۱۰ نفره شد، کم نبودند کسانی که به سبک شده بود. مشکلی با تعویض ستاره‌های اثرگذار -حتی در حد رودری- نداشت و با اعتماد به نفس، قدرت خود را از اول تا آخر به حریف دیکته کرد. تیمی که دیدیم در پایان بازی علاوه بر جام و پاداش تیمی، تمام جوایز انفرادی -منهای آقای گل- را هم بخود اختصاص داد. از بهترین بازیکن جام تا بهترین مدافع و گلر.

 اسپانیا در فینال و با محک آرژانتین، تفاوت‌هایش با سایر تیم‌ها را به رخ کشید. در کنار تمام دلایل و آنچه تا الان گفته شد، بزرگترین تفاوت اسپانیا با تیم‌هایی مثل مصر و انگلیس که مقابل آرژانتین کامبک خوردند، نوع بازی آنها بود. انگلیس و مصر با تبحر در بازی هوایی مقابل آرژانتین زانو زدند، اما اسپانیا مثل آنها روی هوا بازی نمی‌کرد. اگرچه که در این زمینه هم نقطه ضعفی نداشت.

بیشتر بخوانید: حمله تندوتیز برانکو به آرژانتینی‌ها: از بی‌شرمی‌شان عصبانی شدم؛ نمی‌دانند چگونه شکست را بپذیرند