بسیاری از ما تصور میکنیم امید یک حس درونی یا نوعی خوشبینی سادهلوحانه است که به طور تصادفی در وجود برخی افراد وجود دارد.
طاهره چک
برای پاسخ دادن به این دغدغه، ابتدا باید از کلیشههای سنتی که نقشها را به طور سختگیرانه تقسیم میکنند فاصله بگیریم. در اذهان عمومی جامعه ما اینگونه جا افتاده است که زن باید تحت هر شرایطی شاداب، پرانرژی و مایه دلگرمی باشد و تمام خستگیهای مرد را با لبخند بشوید.
جامعهشناسان به این تلاش خستگیناپذیر برای مدیریت احساسات خود به منظور آرامش بخشیدن به دیگران، کار عاطفی میگویند.
آرلی هاکشیلد در کتاب برجسته خود با عنوان «مدیریت احساسات و کار عاطفی در عصر جدید» نشان میدهد که واگذاری یکطرفه این وظیفه عاطفی به زنان عواقب سنگینی دارد. زنی که خودش پا به پای مرد دغدغه معاش، تربیت فرزندان و مدیریت بحرانهای روزمره را دارد، اگر مجبور باشد همواره نقش تنها منبع انرژی مثبت خانه را بازی کند، خیلی زود دچار فرسودگی عاطفی ثانویه میشود. او در یک تنهایی خاموش فرو میرود و فرسوده میشود، زیرا منبعی برای شارژ مجدد روان خود ندارد.
مهارت مشترک امیدواری