به گزارش خبرآنلاین، ایالات متحده آمریکا، به عنوان ابرقدرت مسلط در طول چند دهه گذشته به شکل گستردهای در چارچوب راهبرد «استقرار پیشرو (Forward Deployment)» پایگاههای نظامی خود را در مناطق پیرامون کشورهایی که دشمن یا رقیب تشخیص میدهد، مستقر کردهاست.
به روایت ایرنا؛ شبکهای گسترده از این پایگاهها در اروپا، شرق و جنوب شرق آسیا و منطقه غرب آسیا و جنوب خلیج فارس ایجاد شدهاند و دهها هزار نیروی آمریکایی در این پایگاهها مستقر شدهاند.
تجاوز نظامی اسرائیل و آمریکا به ایران در اسفند ماه سال گذشته و پاسخ تدافعی ایران به پایگاههای آمریکایی در منطقه این سوال را در افکار عمومی کشورهای منطقه و همچنین تحلیلگران بینالمللی ایجاد کردهاست که استقرار پایگاههای نظامی آمریکایی یک ابزار حفظ امنیت و چتر امنیتی برای کشورهای میزبان است یا عاملی برای ناامنی و مخاطره در هنگام منازعههای آمریکا؟
ویسد: «نمونه نیوزیلند درسآموز است. موضع مستقل دفاعی و ضد هستهای دیرینه این کشور – که از طریق قانون منطقه عاری از سلاح هستهای، خلع سلاح و کنترل تسلیحات نیوزیلند مصوب ۱۹۸۷ رسمیت یافته است – نشان میدهد که یک کشور میتواند امنیت خود را بدون میزبانی از پایگاههای نظامی خارجی حفظ کند. این سیاست نه منجر به حمله به این کشور شده و نه آن را از نظر استراتژیک بیاهمیت کرده است؛ بلکه برعکس، اعتبار آن را به عنوان یک بازیگر مستقل تقویت کرده است.»
این سیاستمدار مالزیایی توضیح میدهد: «کشورها با یک انتخاب روبرو هستند. آنها میتوانند به مسیر وابستگی امنیتی ادامه دهند و خود را بیشتر در ساختار نظامی یک قدرت دوردست ادغام کنند، یا اینکه فرآیند دشوارِ بازپسگیری استقلال استراتژیک خود را آغاز نمایند.»
315