06 / 07 /1404
به گزارش خبرگزاری آنا، در شرایطی که جهان بهسمت همکاریهای علمی فرامرزی حرکت میکند، تحریمهای علمی عملاً به منزله محرومسازی یک ملت از حق توسعه و پیشرفت است. مکانیسم ماشه، نهتنها دسترسی دانشگاههای ایران به منابع علمی معتبر را محدود میکند، بلکه تبادل استاد و دانشجو، شرکت در پروژههای مشترک، و جذب دانشجویان خارجی را نیز با چالش جدی مواجه میسازد. این محدودیتها در بلندمدت میتواند آسیب هایی را به همراه داشته باشد.
با این حال، تجربه تاریخی ایران نشان داده که در مواجهه با فشارهای خارجی، ظرفیتهای داخلی میتوانند شکوفا شوند. دوران دفاع مقدس و دهه نود شمسی نمونههایی از مقاومت علمی و رشد فناوری در شرایط تحریم بودهاند. امروز نیز، با وجود فعال شدن مکانیسم ماشه، فرصتهایی برای تقویت خوداتکایی علمی، توسعه سامانههای بومی و رشد شرکتهای نوآور وجود دارد. آنچه اهمیت دارد، آمادگی نظام آموزش عالی برای مدیریت این شرایط، حفظ انگیزه جامعه علمی، و تبدیل محدودیتها به فرصتهای نوآورانه است.
در ادامه، برای بررسی دقیقتر ماجرا و تأثیر ابعاد مختلف مکانیسم ماشه بر فعالیتهای علمی و آموزش عالی، مصاحبهای با پرویز کرمی، معاون سابق معاونت علمی و فناوری ریاستجمهوری و مدیرعامل مرکز نوآوری همیار دانشبنیان انجام دادیم تا با بهرهگیری از تجربیات و دیدگاههای تخصصی ایشان، ابعاد پنهان و پیامدهای احتمالی این سازوکار بر نظام آموزش عالی کشور را بررسی کنیم.