اقتصاد۲۴- حملات اخیر آمریکا به زیرساختهای بندر چابهار، نگاهها را بار دیگر به یکی از مهمترین نقاط ژئوپلیتیکی ایران معطوف کرده است؛ بندری در سواحل مکران که طی دو دهه گذشته نهتنها محور توسعه شرق کشور، بلکه مظهر یک دیپلماسی اقتصادی فعال بود. اهمیت این نقطه استراتژیک در لبه دریای عمان و اقیانوس هند به قدری بنیادین بود که حتی در اوج دوران سیاست «فشار حداکثری» واشنگتن در اواخر دهه نود شمسی، به عنوان تنها بندر ایران توانست از تیغ تیز تحریمهای همهجانبه جان سالم به در ببرد و از سرمایهگذاری هند برخوردار شود.
با این حال، حملات موشکی و پهپادی بامداد پنجشنبه ایالات متحده به برج مراقبت ترافیک دریایی و سیستمهای راداری این منطقه، نشان داد که قواعد بازی به طور کامل تغییر کرده و چابهار دیگر آن جزیره امن و استثنای دیپلماتیک سابق نیست. هدف قرار گرفتن این بندر، تنها یک رخداد نظامی محلی نیست، بلکه پالس ژئوپلیتیکی آشکاری است که تغییر رویکرد کاخ سفید را نسبت به معادلات منطقهای و رقابت قدرتهای بزرگ برملا میکند. اکنون پرسش اصلی این است که چرا بندری که زمانی «استثنای تحریمها» محسوب میشد، امروز به یکی از اهداف اصلی درگیریهای نظامی تبدیل شده است؟