چابهار؛ سرزمینِ نجیب و در انتظار پیشرفتِ پایدار

چابهار، نه‌فقط یک بندر و منطقه آزاد، بلکه سرزمینی است با فرهنگِ کهن و هویتی اصیل به قدمتِ تاریخ ایران. پوشش رنگ‌رنگ زنان نجیبِ بلوچ، ساحل زیبای خلیج فارس و دریای عمان، آوایِ موسیقی محلی، عطر انواع ادویه‌های خوش رنگ، طعمِ تندِ غذا‌های محلی، مهمان‌نوازی ایرانی، سادگی و کم توقعی مردمان مرزبان، احترام به دیگری و روحیه همدلی و... تنها بخشی از ویژگی‌هایی بود که از منظر فرهنگی و اجتماعی برایم نقش می‌بست و با هر تصویر آن به وجد می‌آمدم.

چابهار؛ سرزمینِ نجیب و در انتظار پیشرفتِ پایدار

نمایی از ساحل در چابهار
چابهار، شهر و دیاری که با عطر دریا و مردمانی بزرگوار و افق‌هایی روشن برای کمک به توسعه ایران شناخته می‌شود، در روز‌های اخیر خاطره‌ای تلخ از هجوم دشمن سفاک آمریکایی در حافظه خود ثبت کرد. آسمان این منطقه را که همیشه نوید زندگی می‌داد، دود و آتش فرا گرفت و سازه‌هایی که برای امنیت و آبادی بنا شده بود، در امان نماند.
چهارشنبه ۰۷ مرداد ۱۴۰۵ – ۱۴:۴۷

خبر‌ها نشان می‌دهد، برج مراقبت دریایی این منطقه که به نمادی زیبا از شهر تبدیل شده بود، طی چند مرحله روز، آسیب دیده است و این آسیب‌ها باید با عزمی ملی برطرف شوند؛ عزمی که مردم این دیار را نه صرفاً ساکنان یک منطقه مرزی، بلکه شهروندان و شرکای راهبردی ایران در ساختن آینده‌ای امن، آباد و سربلند بداند. این بخش از ایرانِ عزیز امروز بیش از هر زمان دیگری، شایسته بازسازی و و بازآفرینی امید و ایجاد همدلی با نگاهی آینده‌نگر برای ساکنانش است.

باور دارم در آینده روشن ایران، سواحل مکران جایگاه ویژه‌ای دارد؛ اما این آینده باید پیش از هر چیز در چهره امیدوار و زندگی شایسته مردم چابهار دیده شود. تا پس آز آن بتوان امیدوار بود که منطقه هم رشد و پیشرفت پایدار داشته باشد.

 

بهزاد رشیدی

کارشناس فرهنگ و ارتباطات اجتماعی

منبع  : بازار کار

برای مشاهده کامل مطلب کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *