تغییر الگوی زیست جوانان به معنای کاهش تدین نیست؛ معاون شورای سیاستگذاری ائمه جمعه در گفتوگویی آسیبشناسانه، ضمن تاکید بر پویایی ایمان در جامعه، ضرورت بهروزرسانی شیوههای تبلیغی، اصلاح ساختارهای موازی و احیای کارکرد اصیل مساجد را تبیین میکند.
تابستان سال 1358 بود؛ دانشگاه تهران و جمعیتی که زیر آفتاب گرم مرداد صف کشیدند تا پس از سالها، خطبههای جمعه را به امامت آیتالله طالقانی بشنوند. اتفاقی که با تدبیر و حکم تاریخی حضرت امام خمینی(ره) شکل گرفت و نهادی اصیل و فراموششده را درست وسط زندگی اجتماعی مردم زنده کرد. حالا تقویم دوباره روی پنجم مرداد ایستاده است و دههها از آن جمعه تاریخی میگذرد؛ سالهایی که الگوی زیست، ابزارهای ارتباطی و نگاه نسلهای جدید را دستخوش تغییرات عمیق کرده است. این روزها وقتی صحبت از مسجد و نماز جمعه میشود، خیلیها با حسرت از شور و حال دهه شصت یاد میکنند و زود به این نتیجه میرسند که نسل تازه از معنویت فاصله گرفته است. اما آیا واقعاً جوهره ایمان در جامعه کمرنگ شده، یا این ما هستیم که نتوانستهایم زبان و رفتار نسل جدید را درک کنیم؟ از طرفی، تصمیمهای ساختاری گذشته و موازیکاریهای فرهنگی تا چه حد ظرفیت اصیل مسجد و مصلی را حاشیهنشین کرده است؟
برای رسیدن به پاسخی منصفانه و دور از شعار، سراغ حجتالاسلام حجر حسنی سعدی، معاون آموزش و راهبری فرهنگی شورای سیاستگذاری ائمه جمعه رفتیم. او به واسطه حضور مستمر در میدان و رصد بیواسطه وضعیت نمازهای جمعه در سراسر کشور، روایتی واقعی و آسیبشناسانه از نسبت امروز جامعه، نسل جدید و عبادات جمعی دارد. با ما همراه باشید: