صدف فاطمی | ۲۶ام آبان ماه سال ۱۳۴۴ بود که بعد از جنگ و جدالهای بسیار بالاخره «گنج قارون» در سینماهای اونیورسال، میامی، ایران، تهران، سیلوانا و آستارا اکران شد. سیامک یاسمی این فیلم را با هزینهای حدود ۲۵۰ تا ۳۰۰هزار تومان ساخته بود و فروش اکران اول آن در تهران به یک میلیون تومان رسید. سه هفته بعد از اکران هم روزنامه اطلاعات دربارهش نوشت:« اثر موثر و عمیق سینمای فارسی» و «کمدی درام رکوردشکن». همین هم شده بود. «گنج قارون» که از سوی اداره بازبینی و نظارت وزارت فرهنگ و هنر مجوز نگرفته بود، بالاخره اجازه نمایش گرفت. به رئیس وقت این اداره گفته شد «پروانهاش را بدهید.»؛ و این دستور باقی اعضای حاضر در جلسه بازبینی و نظارت را انگشت به دهان کرده بود.
در یادداشتی که ماهنامه سینمایی «فیلم» سال ۱۳۹۴ به مناسبت پنجاه سالگی «گنج قارون» از پرویز نوری، معاون اداره روابط سینمایی در وزارت فرهنگ و هنر آن سالها منتشر کرده، اینطور آمده:« روال دربارهی فیلمهای فارسی این بود که اگر فیلمی سطحی و مبتذل باشد، به هیچوجه نمیتواند اجازه نمایش بگیرد. به خصوص با پروانهای که بالایش نوشته شده بود «فرهنگ و هنر». این بود که سختگیری درباره مجوز فیلمفارسیها شدت گرفته بود و حتی باعث شد کارگردان یکی از فیلمهایی که اجازه نگرفته بود و ظاهرا توقیف شده بود، با پیت بنزین مقابل وزارتخانه حاضر شود و اعلام کند که میخواهد خودش را آتش بزند.» در چنین حال و هوایی بود که «گنج قارون» میرود برای جنگ پروانه نمایش. اعضای حاضر فیلم را میبینند و از نظرشان پُر است از ایرادهایی که هیچجوره امکان ندارد بشود اکرانش کرد. با همه اینها چند روز بعد از تشکیل این جلسه و در حالی که به نوشته نوری «تاریخ اکران گنج قارون از قبل تعیین شده بود»، اعلام شد که این فیلم اجازه نمایش گرفته. «همگی به حیرت افتادیم. آقای هوشنگ کاوسی، رئیس اداره نظارت و بازبینی فرهنگ و هنر هم مات و مبهوت بیآنکه دلیلش را بداند فقط گفت: گفتهاند پروانهاش را بدهید. گفتم صحنه آبگوشتخوری چی؟ درش آوردند؟ و جواب البته معلوم بود: نه. اینجوری گنج قارون به نمایش درآمد. نه تنها ما، هیچکس دیگر هم فکرش را نمیکرد که این فیلم در حقیقت گنجی بشود برای سازندگانش و در دورهای، چه خوب و چه بد، مسیر سینمای ما را هم تغییر بدهد.»
