صدف فاطمی | بین فیلمهای زیادی که فردین در کارنامه کاریش دارد، یکیشان «کوچه مردها»ست. فیلمی به نویسندگی فریدون گله و کارگردانی سعید مطلبی که سال ۱۳۴۹ روی پرده رفت و فردینبازها را به سینما کشاند. ایرج قادری، پوری بنایی، امین امینی، ثریا بهشتی از دیگر بازیگران «کوچه مردها» بودند. فیلمی که قصه زندگی دو رفیق را تعریف میکند و روایتش مرام و معرفت است و همان قصههای همیشگی فیلمفارسیها. داستان درامی که بنا دارد در هر پیچوخمش با ماجرایی که پیش میآورد، به نحوی عیار رفاقتِ آن دو را بسنجد.
«محمدعلی فردین در زمان خودش یک پدیده بود و اثری خاص روی سینمای ایران گذاشت. او در ارتباط با مردم شخصی منحصر به فرد بود و آن سینمایی که مردم دوست داشتند و با آن ارتباط داشتند در دل آنها جای گرفته بود.» اینها را ایرج راد دربارهی محمدعلی فردین میگوید. بازیگری که نامش، خودِ سینما بود. هر چند بعضیها معتقد بودند که فردین غرور ویژهای دارد که زیر بار بازی در هر فیلمی نمیرود و این شاید خیلی هم خوب نباشد، اما از نظر خیلیهای دیگر اتفاقا این ویژگی بود که فردین را از بازیگران همدوره خودش سوا میکرد و مردم روی او طور دیگری حساب میکردند. واقعیت هم همین بود؛ چنانچه جمشید مشایخی بعد از اینکه فردین چشم از دنیا بست، گفت:« دیگر کسی به محبوبیت او نمیرسد.» و نرسید هم. لاقل در بازیگران آن دوره.