صدف فاطمی | فیلم «فریاد زیر آب» را سیروس الوند سال ۱۳۵۶ ساخته. قصهاش یک خطی و روان است. سکانس اول که شروع میشود، مخاطب را تا تا تیتراژ پایانی همراه خودش نگه میدارد. بازیها ساده و خودمانیست. همذاتپنداری مخاطب را برمیانگیزد و با خودش میکشاند به آخر داستان. موسیقی فیلم اثر بابک بیات است. عنوان فیلم هم بر اساس ترانهای از ایرج جنتی عطایی با همان نام «فریاد زیر آب» انتخاب شده. ترانه را داریوش اقبالی خوانده؛ ترانهای که برای داریوشبازها یکی از آنهاییست که به خاطراتشان گره خورده. آن وقتهایی که دلشان از زندگی و ماجراهایش پُر است و پناه میبرند به داریوش که میخواند؛ ضیافتهای عاشق را… خوشا بخشش، خوشا ایثار…
تصور این که دکمه پلی را بزنی و داریوش اقبالی روی تصویر نه صدایش که بازیگریاش را نمایش دهد، برای داریوشبازها یک جای دیگری از لذتِ است. کسانی که تمام این سالها کارنامه کاری داریوش اقبالی را قدم به قدم مرور کرده و با او بزرگ شدهاند، حتما فیلم «فریاد زیر آب»، ساختهی سیروس الوند را دیدهاند؛ فیلمی که از اسمش، تا سکانسهای ماندگارش و در نهایت تیتراژ پایانیش امضای داریوش اقبالی را دارد. عنوان فیلم بر اساس ترانهای از ایرج جنتی عطایی با همان نام «فریاد زیر آب» انتخاب شده و ترانه را داریوش خوانده؛ ترانهای که برای داریوشبازها یکی از آنهاییست که به خاطراتشان گره خورده. به غمها و شادیهایشان. دورهمیها و گعدههایشان با رفقا.
