به گزارش ورزش سه، اسکاندیناوی در فوتبال همیشه یک پارادوکس جالب داشته است؛ منطقه‌ای با جمعیت کم، لیگ‌های نه‌چندان پرزرق‌وبرق، اما دوره‌هایی از درخشش‌های بزرگ که در حافظه فوتبال جهان حک شده‌اند. دانمارک، سوئد، نروژ و حتی فنلاند هرکدام در مقاطعی از تاری اصلی درباره نروژ این است: آیا این تیم هم یک انفجار موقت دیگر است، یا شروع یک دوره طولانی‌تر؟

درک این واقعیت احتمالا در پایان این جام جهانی راحت تر خواهد بود. اگر نروژ بتواند از مرحله یک چهارم نهایی عبور کند به جمع چهار تیم نهایی برسد، آن‌وقت می‌توان گفت این کشور از چرخه «درخشش مقطعی اسکاندیناوی» خارج شده و وارد مرحله جدیدی شده است؛ مرحله‌ای که در آن دیگر فقط خاطره ساخته نمی‌شود، بلکه تداوم ساخته می‌شود.

در نهایت، اسکاندیناوی همیشه فوتبال را به شیوه خودش تعریف کرده است: ساده، منظم و گاهی شگفت‌انگیز. سوئد آن را در قالب نظم و تعادل نشان داد، دانمارک در قالب شگفتی و روحیه و حالا نروژ در تلاش است آن را در قالب قدرت پایدار و ستاره‌های جهانی بازتعریف کند. اگر این مسیر ادامه پیدا کند، شاید برای اولین بار، یک قدرت اسکاندیناویایی نه فقط در یک تورنمنت، بلکه در یک دهه کامل فوتبال جهان را تحت تأثیر قرار دهد.