۱۴۰۵/۰۴/۳۰
به گزارش روزپلاس، ۲۶ اسفند ۱۴۰۴ بود که میدان گازی پارس جنوبی به عنوان بزرگترین میدان گاز طبیعی جهان، شاهد رویدادی تلخ بود؛ حملهای که با هماهنگی و تأیید مستقیم آمریکا و توسط اسرائیل علیه تأسیسات نفت و گاز ایران در عسلویه طراحی و اجرا شد. هدف از این تهاجم، ضربه زدن به قلب تپنده انرژی کشور و ایجاد اختلال در تراز تولید بود. اما آنچه در ماههای پس از این حادثه رقم خورد، نه توقف یا یأس، بلکه تبلور ارادهای بود که نشان داد زیرساختهای راهبردی ایران، فراتر از فولاد و بتن، به دانش و غیرتِ متخصصان گره خورده است.
در واپسین روزهای تابستان ۱۴۰۵، یکی از مهمترین پروژههای احیای تأسیسات زیرساختی کشور با خبری نویدبخش همراه شده است؛ عملیات آواربرداری، پاکسازی و ایمنسازی پالایشگاه سوم پارس جنوبی (فازهای ۴ و ۵)، پس از پشت سر گذاشتن ماهها تلاش شبانهروزی و عبور از موانع فنیِ صعبالعبور، از مرز ۹۰ درصد پیشرفت گذشت. این موفقیت نه تنها یک خبر فنی، بلکه یک گام بلند برای تثبیت پایداری تولید گاز در زمستان پیش رو و تضمین امنیت انرژی کشور محسوب میشود.
آنچه بدیهی ست این است که بازسازی تأسیساتی که دههها در مدار تولید مداوم بودهاند، همواره با چالشهای غیرقابل پیشبینی همراه است. محیط پالایشگاهی، به دلیل شرایط خاص فشار، حرارت و قدمت سازهها، فضایی نیست که بتوان بهسادگی در آن تغییرات ساختاری ایجاد کرد. با این حال، تیمهای مهندسی با اتخاذ استراتژیِ «مدیریت متمرکز»، گرههای فنی پروژه را یکی پس از دیگری گشودند.