عصر ایران- در میانه دهه 1980، زمانی که رقابت میان تیم های حرفه ای دوچرخه سواری برای دستیابی به سرعت بیشتر هر روز شدت می گرفت، یک پروژه جاه طلبانه توجه بسیاری را به خود جلب کرد. دوچرخه ای با نام «پیرانا» که توسط جیووانی باتاگلین، قهرمان پیشین دوچرخه سواری ایتالیا، با همکاری شرکت های سی 4 و کلمبوس توسعه یافت. این دوچرخه قرار بود در مرحله تایم تریل رقابت های جیرو دیتالیا 1985 توسط روبرتو ویزنتینی به میدان فرستاده شود.
طراحان پیرانا تنها یک هدف داشتند؛ ساخت دوچرخه ای که بتواند مقاومت هوا را به حداقل برساند و سرعت را به حداکثر برساند. ظاهر غیرمعمول، خطوط آیرودینامیک و ساختار متفاوت آن باعث شده بود این دوچرخه بیش از آن که به یک دوچرخه سنتی شباهت داشته باشد، یادآور وسیله ای متعلق به آینده باشد.
اما همین ویژگی ها دردسرساز شدند. اتحادیه بین المللی دوچرخه سواری که نگران تاثیر فناور const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();
