پیام دهکردی معتقد است از نتایج ساخت فیلمهایی نظیر «بی صدا» همین واقعیتنگاری در جامعه است که اگر به درستی رخ ندهد، پیشرفتی در جامعه صورت نمیگیرد.
به گزارش سوره سینما به نقل از مشاور رسانه ای فیلم سینمایی «بی صدا»، پیام دهکردی بازیگر فیلم سینمایی «بی صدا» در پاسخ به این که این اثر کدامیک از دو رویکرد ناامید کننده یا امیدبخش را نسبت به مواجهه با بیماری سرطان اتخاذ کرده است، گفت: به نظرم نگاه این فیلم به سرطان واقع بینانه است. زیرا در واقعیت هم اینطور است. مواجهه با سرطان ممکن است این پدیده را برای فرد مبتلا به تلخی گزنده، عجیب و هراس انگیزی برساند که اگر این کار را بکند، حتما تکاپویی از او سر می زند که گویی دوباره متولد شده و از دل یک واقعیت با سوی دیگری مواجه می شود که مثل بهار متجلی است و من این بعد از مواجهه با این بیماری را بیشتر می پسندم.
وی افزود: در برخورد با یک بیمار مبتلا به سرطان دو اشتباه بزرگ ممکن است رخ دهد. یکی امید واهی دادن به بیمار است و بیان این که این که هیچ مشکلی نیست؛ همه چیز خوب است و ما بهترین هستیم. این همان خیانت محضی است که حتی هنرمندان و چهره ها هم می توانند در حوزه مسئولیت اجتماعی به سرزمین خود کنند. خیانت دوم برعکس است؛ ناامید کننده نشان دادن همه چیز و اینکه تلاش بی فایده است و هیچ روزنه ای وجود ندارد. این رویکرد هم نوعی خیانت است. زیرا بشر بدون امید می میرد و کسی که اذعان می کند، امید ندارد در این غور کردن، بی شمار روزنه های امید را خواهد یافت.