این روزها حتی دیپلماتهای ایران هم در لفافه سخن نمیگویند؛ اینکه بیطرفی فقط در اعلام موضع خلاصه نمیشود؛ بلکه «جغرافیا هم مسئولیت میآورد». اکنون در سایه تهدید نظامی آمریکا، منطقه باید تصمیم بگیرد که یا خود را در چارچوب معادله ثبات جمعی تعریف کند یا به بخشی از بحران تبدیل شود.
به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری آنا؛ از آبان ماه آغاز شد، از همان موقع که «سیدعباس عراقچی» وزیر خارجه کشورمان، در مصاحبه با الجزیره، «جلوگیری از سرریز جنگ به منطقه» را نشانهای از «توان بالای ایران در مدیریت تنش با اسرائیل» عنوان کرد.
بعد از آن، فراوانی کلیدواژههای جنگ، قدرت موشکی و سلاح بومی در سخنرانیهای رئیس دستگاه دیپلماسی ایران، برای طرف مقابل (اعم از هر کشور یا هر موجودیتی) حامل این پیام ضمنی بود که در نبرد بعدی، تضمینی مبنی بر محدود بودن دامنه پاسخگویی تهران وجود ندارد.
در آن مقطع زمانی و حتی حالا، الزامات دیپلماتیک و کارویژه «گفتوگو» که برای وزارت خارجه تعریف شده، مانع از آن شد که عراقچی با صدای بلند این گزاره را مطرح کند که «امنیت منطقه در گرو تأمین امنیت ایران است.»