20 / 02 /1405
گذر از نظام مقالهمحوری به پژوهش مسئلهمحور، امروز به یکی از ضرورتهای انکارناپذیر نظام آموزش عالی کشور تبدیل شده است. در شرایطی که منابع محدود، بحرانهای فوری اجتماعی و انتظار روزافزون جامعه از دانشگاه برای حل مسائل واقعی، دیگر جایی برای پژوهشهای صرفاً کتابخانهای و کماثر باقی نگذاشته است، بسیاری از صاحبنظران بر بازتعریف مأموریت دانشگاه و اصلاح آییننامههای ارتقا تأکید میکنند. در این راستا، خبرنگار آنا گفتوگویی اختصاصی با محمدمهدی کریمنژاد، معاون پژوهش و فناوری دانشگاه آزاد اسلامی استان یزد ترتیب داده است تا ابعاد این تحول الزامی، موانع ساختاری پیشِ روی آن و راهکارهای عملی برای حرکت از «تولید مقاله» به «تولید راهحل» را از نگاه یک کارشناس واکاوی کند. مشروح این مصاحبه در ادامه آمده است.
در مفهوم «دانشگاه پساجنگ»، چرا اصرار بر این است که دوران پژوهشهای صرفاً کتابخانهای و تئوریک به پایان رسیده است؟
در مفهوم ناشی از این واقعیت است که بحرامعه برخیزد و دوباره به جامعه بازگردد. در این الگو، استاد و دانشجو صرفاً تولیدکننده متن علمی نیستند؛ بلکه بخشی از شبکه حل مسئله ملی محسوب میشوند. از این رو، شاخص موفقیت دانشگاه تنها تعداد مقالات و استنادها نیست، بلکه میزان اثرگذاری آن در حل چالشهای واقعی جامعه است. به بیان دیگر، بحرانها نشان دادهاند که دانشگاه اگر نتواند در لحظات حساس به کمک جامعه بیاید، مرجعیت اجتماعی خود را از دست خواهد داد؛ بنابراین دانشگاه پساجنگ، دانشگاهی مسئلهمحور، مأموریتگرا و مسئول در برابر نیازهای واقعی کشور است؛ دانشگاهی که علم را نه فقط برای انتشار، بلکه برای «توانمندسازی جامعه و حفظ آینده» تولید میکند.