اقتصاد۲۴– میرا قربانی فر – مناظرههای انتخاباتی در حالی به ایستگاه پایانی رسید که وعدههای کاندیداهای پوششی در مرحلهای برای تحقق نیازمند اجماع جهانی شده بود.
امیرحسین قاضی زاده هاشمی فارغ از استفاده مداوم از کلیدواژه «شهید رئیسی» با وعدههایی خارج از حوزه اختیارات دولت و در عین حال گاهی حتی نیازمند مصوبه سران قوا، مدال طلای وعدههای خیالی را از آن خود کرد.
علیرضا زاکانی که اعتراضات به نحوه اداره شهر تهران توسط او مدتها نقل محافل بود با وعده عجیب اهدای طلا به شهروندان و بعد تغییر آن به سپرده طلا و بعدتر حتی عقب نشینی از آن البته که مدال نقره را از آن خود کرد.
اما در این میان افشاگریهای مصطفی پورمحمدی درباره آنچه سعید جلیلی برای ممانعت از تصویب FATF کرد با رمز «زنبیل گذاشتن ۱۵ ساله جلیلی برای سمت ریاست جمهوری» را شاید باید نقطه طلایی مناظرهها دانست.
حاشیههای مناظره ها، اما در حالی هنوز ادامه دارد که به نظر میرسد مساله اقتصاد و معیشت شهروندان برای این نامزدها چندان محلی از توجه نداشته است.
آلبرت بغزیان، استاد دانشگاه و اقتصاددان، اما در این باره به اقتصاد ۲۴ میگوید: «توجه کنید که ما ارتباط با خارج را چه تعریف میکنیم؛ چیزی که من میخواهم به آن توجه بدهم دقیقا مساله سفره شهروندان است. مشخص این است که ارتباط با جهان دو بخش اصلی دارد، بخش سیاسی و یکی بحث اقتصادی. اکنون ما در روابط خارجی به چند کشور محدود شده ایم که عملا از ایران امتیاز میگیرند؛ کشورهایی مثل چین و روسیه از این فرصت استفاده میکنند. این کشورها از موقعیت و شرایط تحریم ما استفاده میکنند و هزینههایی را به ما همچون مساله خرید مواد به صورت خام از ایران و در مقابل دامپینگ کردن کالاهای خود به داخل کشور تحمیل میکنند، بنابراین اگر میگوییم رفع تحریمها یا پیگیری برجام، یعنی اینکه بتوانیم قدرت چانه زنی با جهان و کشورهای مرتبط با خود را داشته باشیم پر بیراه نیست؛ اکنون با این شرایط این قدرت چانه زنی را نداریم.»
وی میافزاید: «مساله ارتباط با جهان نیز وقتی مطرح میشود هدف کشورهای اروپایی و همه آن کشورهایی هستند که بالاخره منابعی برای سرمایه گذاری در کشور دارند. این کشورها هستند که در واقع سرمایه گذار هستند و تکنولوژی و سرمایه را وارد کشور میکنند. مساله این است که ما تاکنون دستکم از چین و روسیه چیزی به عنوان سرمایه گذاری و انتقال تکنولوژی ندیده ایم و در مقابل میبینیم هر دو این کشورها هیچ استقبالی از مذاکره ایران با کشورهای جهان نمیکنند و تمایلی به ارتباط گرفتن دولتهای ایران با جهان ندارند و این تفکر نیز در راستای منافع خودشان است. مساله این است که همان طوری که چین و روسیه برای منافع ملی خود تلاش میکنند، ایران هم باید به منافع و منابع خود بیاندیشد.»