امیرعباس واسعیزاده
استقلالیها بار دیگر به تاکتیک دوری از رسانهها رو آوردهاند؛ تاکتیکی که قبلا هم ناکارآمدیاش اثبات شده بود.
این پارادوکس فوتبال ماست که بازیکنان و مربیان و مدیران دو تیم بزرگ تهرانی همیشه در کلام هواداران را صاحبان واقعی تیم خود معرفی میکنند اما از هیچ کوششی برای دور نگه داشتن تیم از دست همین صاحبان واقعی فروگذار نمی کنند! استقلال اعلام کرده که دیگر با رسانهها همکاری نخواهد کرد. البته که قبلاً هم همکاری نمیکرد و شما در طول این فصل به جز کنفرانس قبل و بعد بازی – که جز پروتکلهای هر تورنمنت حرفهای است و کسی حق ندارد آن را نادیده بگیرد – هیچ مصاحبهای دیگری از این تیم در رسانهها ندیدهاید.
البته اظهار نظر در فضای مجازی یا سوار شدن بر موج حاشیهها منظور ما نیست. منظور مصاحبه به مفهوم کلاسیک آن است، با رسانهها به عنوان پل ارتباطی مردم و ستارهها که سوالات افکار عمومی را بپرسند و ستارهها جواب بدهند. در حقیقت این کار پاک کردن صورت مسئله است. در دنیای حرفهای تیمها مدیر رسانهای دارند و مشاوران روابط عمومی تا ضمن استفاده از امکان رسانهها مراقب باشند به حاشیه نیفتند. اینجا چون آدم این کاره نداریم از اساس ارتباط با رسانهها را ممنوع میکنند و همین میشود که فضای مجازی با افراد غیرمتخصص میدان دار فوتبال میشود و خود آقایان بازیکن و مربی بیشترین ضربه را ازمسمومیت این فضا میخورند. اما شاید دلایل دیگری هم برای این تصمیم باشد که تاکنون خیلی به آن پرداخته نشده است. تا به حال به تفاوت غذای اصلی با چاشنیها فکر کردهاید؟ حتی نه پیش غذا یا دسر، بلکه فقط چاشنی مثل نمک یا سس!