در ادبیات توسعه، گاه گفته میشود کشورها بیش از آنکه فناوری را وارد کنند، «مدل» وارد میکنند؛ مدلی که اگر با اقتضائات بومی سازگار نشود، دیر یا زود به پوستهای شبیه نمونه اصلی تبدیل خواهد شد؛ ظاهری آشنا، اما با کارکردی متفاوت.
به گزارش مجله خبری نگار، در ادبیات توسعه، گاه گفته میشود کشورها بیش از آنکه فناوری را وارد کنند، «مدل» وارد میکنند؛ مدلی که اگر با اقتضائات بومی سازگار نشود، دیر یا زود به پوستهای شبیه نمونه اصلی تبدیل خواهد شد؛ ظاهری آشنا، اما با کارکردی متفاوت. این گزاره را میتوان درباره صنعت نمایش آنلاین نیز به کار برد. آنچه امروز در ایران با عنوان پلتفرمهای نمایش خانگی شناخته میشود، بیشک از تجربه جهانی سرویسهایی مانند نتفلیکس، HBO Max و آمازون پرایم الهام گرفته است، اما پرسش اساسی این است که آیا آنچه بومی شده، «فناوری و فلسفه» این پلتفرمهاست یا تنها «فرم» آنها؟