وقتی استانهایی با دهها میلیون شهروند با زبانهای کردی، ترکی، لری یا بلوچی پس از چهار دهه همچنان در انتظار اجرای اصل ۱۵ قانون اساسی هستند، سمنان – با کمتر از ۱۰۰ هزار گویشور سمنانی– ناگهان موفق به راهاندازی درس مستقل زبان محلی در مدارس ابتدایی میشود و یا لااقل خبر آن را اعلام میکند.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، با وجود زبانهای محلی قدرتمند مثل زبان ترکی و گویشهای کردی و لری و … با گستره وسیع جمعیتی، تقدم عجیب سمنان، بیش از آنکه نشانه موفقیت باشد، میتواند نشانهای از کجسلیقگی و نیز بیاهمیت بودن موضوع در نگاه تصمیمگیران در مرکزیت چنین تدبیری، تلقی شود. چرا که در شرایط فعلی کشور و با توجه به اولویت داشتن استانهای دیگر و زبانهای دیگر _که مستقلاً وبه معنی واقعی زبان محسوب میشوند_، تنها در صورتی ثمرات مناسب خواهد داشت که آغازی بر شروع بلافاصله آموزش زبانهای دیگر باشد در غیر این صورت هرگونه تعلل، و اجرای صرف طرح در سمنان تبعات نامناسب و احتمالاً ناگواری به همراه خواهد داشت.
فرمانداران پیگیر یا ابزار تبلیغاتی؟
این اولین خبر در خصوص آموزش زبان سمنانی نیست .نخستین وعده رسمی در زمان ریاست جمهوری حسن روحانی، که زادگاهش سرخه سمنان است، در دیماه ۱۳۹۷ از سوی سیدعباس دانایی، فرماندار وقت، داده شد: «از سال ۱۳۹۸ زبان سمنانی در مدارسمش خدمت است، اما نتیجه اجرای طرح در سمنان و اجرا نشدن در استانهای مهمتر، تبعات ناگواری خواهد داشت.
موضع وزارتخانه چیست؟
سمنان با جمعیت محدود گویشور و محدوده جغرافیایی کوچک، ظاهرا توانسته با تصمیم محلی، طرح را استارت بزند. بودجه آن نیز از اعتبارات فرهنگی شهرستان تأمین شده است. در مقابل، استانهای بزرگتر با میلیونها شهروند با زبان کردی، ترکی یا لری، سالهاست در انتظار اجرای یکسان اصل ۱۵ قانون اساسی هستند و با موانع هماهنگی ملی و استانداردسازی در سطح کشور روبهرو میشوند.
تاکنون وزارت آموزش و پرورش هیچ واکنش رسمی به اجرای این طرح در سمنان نشان نداده است؛ نه تأیید، نه ابلاغیه و نه حتی اشارهای در اطلاعیههای سراسری. این سکوت، پرسشهای زیادی ایجاد کرده است.