ساعت هنوز به ۷ صبح نرسیده است اما صف خودروها مقابل جایگاههای سوخت در یکی از شهرهای جنوب شرق کشور چند صد متر امتداد پیدا کرده است.
ساعت هنوز به ۷ صبح نرسیده است اما صف خودروها مقابل جایگاههای سوخت در یکی از شهرهای جنوب شرق کشور چند صد متر امتداد پیدا کرده است.
رانندگان از ساعتهای اولیه بامداد آمدهاند تا شاید پیش از آنکه نوبتشان برسد، مخزن جایگاه خالی نشود. بعضی از آنها فلاسک چای همراه دارند و برخی دیگر روی صندلی خودرو چرت میزنند.
این تصویر برای بسیاری از مردم هرمزگان، کرمان و سیستان و بلوچستان تصویری آشناست؛ تصویری که در سالهای اخیر بارها تکرار و به یکی از دغدغههای روزمره ساکنان این مناطق تبدیل شده است.
در این میان بسیاری از افرادی که تحمل صفهای طولانی را نداشته و یا بر حسب اضطرار مجبور به سفر میشوند به ناچار هر گالن ۲۰ لیتری را باید به قیمت یک میلیون تا یک میلیون و ۴۰۰ هزار تومان یعنی لیتری ۷۰ هزار تومان از بازار آزاد خریداری و مشکل خود را حل کنند.
در این راستا مسافرانی نیز که به این استانها سفر میکنند خاطرات خوبی از تأمین سوخت و سوختگیری ندارند زیرا هیچ یک از کارتهای سوخت خودروهای غیربومی در استانهای یاد شده فعال نیست و باید برای دریافت یک باک بنزین نسبت به تهیه حواله سوخت از فرمانداری و یا جایگاه سوخت تعیین شده اقدام کنند که این موضوع وقت زیادی از گردشگران تلف میکند.
در نگاه نخست شاید کمبود سوخت در کشوری که یکی از بزرگترین دارندگان منابع نفت و گاز جهان است، عجیب به نظر برسد؛ اما واقعیت این است که مسئله کمبود سوخت در استانهای جنوب شرقی کشور تنها یک مشکل توزیعی نیست. پشت این صفهای طولانی، شبکهای پیچیده از عوامل اقتصادی، جغرافیایی، اجتماعی و امنیتی قرار دارد که مهمترین آنها قاچاق سوخت است.