اقتصاد۲۴- یک عدد بعضا بیش از هزار تحلیل و حرف دارد؛ مثلا همین صف نیم میلیون نفری برای وام ازدواج، در کنار رونمایی از بستههای اعتباری جدید. این همزمانی، تصویری روشن از یک پارادوکس سیاستگذاری است؛ گسترش تعهدات مالی بدون آنکه منبعی برای تأمین آن تعریف شده باشد، همان مسیری است که از بانکها آغاز شده و به تورم بیشتر ختم میشود.
پشت صف طولانی وام ازدواج، صرفاً تقاضای انباشته جوانانی که قصد شروع زندگی دارند قرار ندارد؛ این صف، نشانهای از یک گره عمیقتر در اقتصاد است. سالهاست که سیاستگذار برای پاسخ به فشارهای اجتماعی، سادهترین مسیر یعنی تعریف تسهیلات بیشتر و البته بدون پشتوانه مالی را انتخاب کرده است. وام ازدواج افزایش پیدا میکند، وام فرزندآوری اضافه میشود، بستههای جدیدی برای خرید اقساطی طراحی میشود و …، اما آنچه در این میان مغفول میماند، این است که منابع تامین این تسهیلات باید از کجا تأمین شوند؟
در غیاب پاسخ روشن، شبکه بانکی به محل تخلیه این تعهدات تبدیل شده است. بانکها نه طراح این سیاستها هستند و نه منابع نامحدودی دارند، اما موظفاند آنها را اجرا کنند.