اقتصاد۲۴– طی سالهای اخیر با افزایش ظرفیت پذیرش دانشجو در نظام سلامت ایران و افزایش تعداد بیکاران شاهد کاهش امنیت شغلی نیروی کار این حوزه بودهایم.
در دوره پساکرونا این بحران افزونتر نیز خواهد شد. چراکه به علت کمبود کادر درمانی که پیش از کرونا نیز وجود داشته افرادی با قراردادهای ۸۹ روزه و فاقد حداقلهای قانونی استخدام شدهاند که توقع ادامه کار و تبدیل وضعیت به قراردادهای کاری محکمتر را دارند.
سیاست وزارت بهداشت و درمان در تقریباً یک دهه اخیر کاهش استخدام رسمی کادر درمان بوده است. در مقابل اگر هم نیرویی استخدام شده به صورت استخدام شرکتی بوده است. هرچه بخش خصوصی فربهتر شده، شرایط مزد و مزایای کادر درمانی نیز کاهش پیدا کرده است. پرستاران شرکتی و ۸۹ روزه از جمله پرستارانی هستند که قراردادهای کاری بدون امنیت شغلی و باز دریافتی کمتر نسبت به رسمیها دارند. از یک طرف این شکاف مزدی موجب افزایش نارضایتی شده و از طرف دیگر افزایش پذیرش دانشجو در حوزه بهداشت و درمان و عدم جذب این دانشجویان به نظام سلامت ایجاد نارضایتی کرده است. همین شرایط پارادوکس جمعیت نیروی بیکار بزرگی را ایجاد کرده است تا به اجبار به شرایط کاری پایین و بدون مزایا و مزد کافی تن بدهند.
محمد شریفی مقدم، فعال صنفی پرستاری درباره بیشتر شدن بحران کمبود نیروی کار پرستاری در وزارت بهداشت طی ۲۰ سال اخیر گفت: در سال پایانی دولت پیشین نزدیک به ۲۰ هزار نیروی کار پرستار استخدام شدند که البته از جمله اقدامات دقیقه نودی دولتها باید آن را به حساب آورد. در سالهای بعد به صورت سیستماتیک شاهد افزایش پرستار شرکتی در نظام سلامت بودیم که معاونت پرستاری و وزارت بهداشت پایهگذار آن بودند. در این مدت دو اقدام به صورت سیستماتیک در حال پیگیری بود؛ یکی بر هم زدن امنیت شغلی پرستاران و دیگری افزایش بیکاران این حوزه.