به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، حجتالاسلام احمد منصوری ماتک، پژوهشگر حوزه نقد فرق و ادیان در یادداشتی نوشت:
ماهیت، اهداف و روشهای دشمن در قرآن
بنابر روایت ایکنا، قرآن کریم، دشمن را بهصورت چندلایه معرفی میکند. از یکسو، دشمنان بیرونی همچون مشرکان و اهل کتابِ معاند قرار دارند که بهصراحت بهعنوان سرسختترین دشمنان مؤمنان معرفی شدهاند: «لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِلَّذِینَ آمَنُوا الْیَهُودَ وَالَّذِینَ أَشْرَکُوا» (مائده، ۸۲). از سوی دیگر، دشمنان آشکاری چون ابولهب (مسد، ۱) نماد دشمنی صریح و بیپردهاند؛ اما در این میان، خطرناکترین طیف، «منافقان» هستند؛ دشمنان درونخانه که با چهرهای آشنا، اما نیتی پنهان، در متن جامعه حضور دارند.
اهداف دشمن در قرآن، عمیق و ریشهای است. آنان نمیخواهند خیری به مؤمنان برسد: «مَا یَوَدُّ الَّذِینَ کَفَرُوا… أَنْ یُنَزَّلَ عَلَیْکُ.» (توبه، ۷۳). اتکا به صبر و تقوا بهعنوان عامل خنثیکننده توطئهها «وَإِنْ تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا…» (آلعمران، ۱۲۰) و نیز هوشیاری در حفظ اسرار و عدم اعتماد به دشمن (آلعمران، ۱۱۸). در نهایت، اعتماد به وعده نصرت الهی، افق امیدبخش این مسیر است (نور، ۵۵).
قرآن کریم، دشمنشناسی را به مثابه یک دستگاه تحلیلی دائمی برای جامعه ایمانی ارائه میکند. در این منظومه، منافقان بهعنوان پیچیدهترین و خطرناکترین دشمن، با ویژگیهایی چون ظاهر فریبنده، باطن تهی، دوگانگی، سودمحوری، ارتباط با دشمن و تحریف مفاهیم معرفی میشوند. درک این شاخصها، شرط لازم برای عبور از فتنههای پیچیده امروز است؛ فتنههایی که با پیوند دشمنان خارجی و جریانهای داخلی، بهدنبال تغییر هویت، تضعیف ایمان و تسلط بر اراده ملتها هستند.