در حالی که از سوی شرکت توسعه و نگهداری اماکن ورزشی اعلام شده بود که پیشرفت پروژه بازسازی ورزشگاه آزادی ۵۷ درصد بوده، اما دو روز بعد معاون رئیس جمهور از پیشرفت ۸۵ درصد پروژه صحبت کرد تا این رشد عجیب پرسشهای مهمتری را به ذهن بیاورد.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، ورزشگاه آزادی و موضوع بازسازی آن دیگر فقط یک پروژه عمرانی نیست؛ به یک معادله عجیب تبدیل شده که در آن زمان، درصد پیشرفت و وعدههای رسمی هیچ نسبتی با هم ندارند. استادیومی که پس از شروع بازسازیاش در بهار ۱۴۰۳ قرار بود «بهزودی» بازگردد، اعلام شد که تا پایان سال ۱۴۰۵ در دسترس نیست، اما حالا وزیر ورزش و جوانان گفته شاید بعد از جام جهانی ۲۰۲۶ آماده بهرهبرداری شود؛ یعنی تابستان ۱۴۰۵، تاریخی که کمی زودتر از زمان اعلام شده قبلی است.
احمد دنیامالی، وزیر ورزش و جوانان، ناخواسته صریحترین توصیف را از وضعیت آزادی ارائه داد؛ توصیفی که بیش از هر گزارش انتقادی، عمق بحران تصمیمگیری را نشان میدهد: «اگر میخواستیم یک ورزشگاه بسازیم، کار راحتتری داشتیم تا اینکه بخواهیم این استادیوم را بازسازی کنیم.» این جمله، در واقع ا که افکار عمومی حق دارد بپرسد، آیا آزادی با برنامه جلو میرود یا با آمارسازی؟
ورزشگاه آزادی، نماد فوتبال ایران، حالا به نماد دیگری تبدیل شده است؛ نماد نوعی بی کفایتی و پروژهای که هرچه جلوتر میرود، شفافیتش کمتر میشود. حالا نه خبری درباره هزینه و بودجه بازسازی این ورزشگاه است و نه اینکه دقیقاً چه عواملی باعث شده که یک بازسازی بیشتر از ساخت یک ورزشگاه زمان ببرد. تا زمانی که تاریخ دقیق، درصد واقعی پیشرفت پروژه و مسئولیتپذیری شرکت توسعه و وزارت ورزش مشخص نشود، «امیدواری به بهرهبرداری» فقط یک جمله تکراری است؛ جملهای که ورزش ایران سالهاست با امیدواری پیش میرود و فقط با ناامیدی روبهرو میشود.