«پرده‌نشین»، «همه چیز آنجاست»، «راهپیمایی 22 بهمن» و مدیران جدید رسانه ملی/ آیا وقت آن نرسیده که جمهوری اسلامی هم «طیف» ایده‌آل خودش را در آثار داستانی بازنمایی کند؟

به نظرم یه مشکل عمده وجود داره و اون هم اینه که ادمائی که در دایره مدیریتی صدا وسیما باید در باره ساخت فیلم یا سریال ها تصمیم بگیرندیا اعتقادی به خواسته ها وعقاید مردم ندارند و یا بر اثر گذر زمان وتغییر شرایط در نحوه زندگی خودشان تغییر عقیده دادند و نمیخواهند اکثریت جامعه رو ببینند
یادمه یه روز یه بنده خدائی گفت چرا در روز های معمولی این همه ادم مومن و خانم باحجاب توی خیابون ها نیستند ولی مواقع راهپیمائی و این جور مسائل این همه زیادند یکی جوابشو داد وگفت بیان بیرون برای چه کاری برای نشون دادن خودشون !!!؟؟ حالا شده داستان مدیران تصمیم گیر چون زاویه دیدشون عوض شده و یا نمیخوان ببینند
اکثریت مومن ومعتقد به اسلام ونظام والبته اکثریت مظلوم و ماخوذ به حیا و کم حرف رو نمیبینند و هر کاری برای اقلیت پر حیا هو انجام میدن

عالی بود

سلام. در این نقد به نکته کاملا بجا و دقیقی اشاره کردید.
خیلی از این نقد بهره بردم. راستش خیلی اهل کامنت گذاشتن نیستم؛ اما هر چی فکر کردم دیدم باید حتما به صورت کامت تشکر کنم تا باشد که از این نوع نوشته ها زیاد تر بزارید.

با سلام. نقد خوبی بود اما یک نکته!
نوک پیکان نقد شما می توانست دو طیف را نشاره بگیرد.اول مدیران صدا و سیما و دوم خودمان. یادم هست حضرت آقا بیست سال فرموده بودند بچه انقلابی ها بروند به سمت هنر. من که نرفتم و خودم را مخاطب اینکلام مقتدایم ندانستم و ترجیح دادم مهندسی بخوانم. ما همگی نرفتیم. دوستان از مدیران، فیلم نامه نویسان، کارگردانان و بازیگران غیر انقلابی نباید توقع داشته باشیم برای ما و منطبق با ایدئولوژی ما و به سبک زندگی انقلابی انقطاعی ما و بزرگ مردان انقلاب ما فیلم و سریال بسازند که نمی توانند بسازند که اگر بسازند هم اکثرا خراب می کنند. شما نگاه کنید لمپن ها فیلم لمپنی می سازند،سوسو ل ها فیلم سوسولی می سازند و فرهادی ها هم فیلم مهاجرت. همه این فیلم ها و عوامل آنها به هم می آیند. مثل بازیگر زن فیلم در باره الی که به فیلم می آید و آخر کارخودش هم مهاجر می شود مثل فیلم های کارگردانش.
پس دوستان سرمان را زیر برف نکنیم و به قول دوستمان فقط با این نقد ها دلمان را خوش نکنیم. تا طیف انقلابی انقطاعی وارد این عرصه نشود از دست یکی دو مدیر کاری بر نمی آید.
در جلسه نقد شب های برره معاون شبکه گفت ما به جز مدیری کس دیگری نداریم فیلم طنز بسازد اگر کسی هست بیاید ما به مدیری دیگر فیلم نمی دهیم! آیا ما رفته ایم؟؟؟

سلام…میشه بگید معیار انقلابی بودن چیه که یکی هس یکی نیس؟دوست عزیز اینایی که میگی انقلابی نیسن و از این حرفا هنرمندن و مهمتر از اون ایرانی…پس دلشون برا کشورشون میسوزه بدون شک مث شما که دلت برا کشورت میسوزه انشاالله…باید به سلایق هم احترام گذاشت…فیلم عقابها هم بسیار فیلم زیبایی هستش…فراموش نکنیم که از همه اقشار رفتن و جنگیدن برای دینشون کشورشون و مردمشون…بعضی نظرات بوی تفرقه میده

مقاله ای تحلیلی و خیلی خوب بود.
چنین مقاله هایی در زمینه های اقتصادی و سیاسی نیز بگذارید.منظورم اینه که مقاله هاتون مصداق و مثال داشته باشه و فقط اطلاعات خام نده و تحلیل کنه.

به نظر من سریال پرده نشین یک سریال در ستایش آقای هاشمی و زیر سوال بردن عدالت بود تا جایی که کاراکتر بد با بازی بابک حمیدیان از کارای خودش به عنوان عدالت اسم می برد(من این سکانس رو که دیدم دیگه مطمئن شدم)
حتی به طور واضحی مشکل در وقف حوزه علمیه اشاره به وقف دانشگاه آزاد داشت
اینکه جاده می خواست از وسط حوزه(دانشگاه آزاد ) عبور کنه و همین طور که می دانید اونا به آسفالت و سیب زمینی رای نمی دن
حتی جایی همسر آقازاده ی فیلم می گفت که مردم می گن فلان ویلا مال فلانی اما …
و مادر آقازاده ی فیلم که فرد آرامی بود بعد از شکایت مردم بسیار عصبی شد که منو یاد یکی که می گفت بریزین تو خیابون می انداخت

و حتی پوشش شیک آخوند جوان
از تیتراژ بگم که فضا برای آمدن ایشون کم بود اما در انتها آخوند جوانتر شیک پوش رئیس حوزه شد و …

گول ظواهر رو نخورید

این تحلیل غلطیست و بر فرض صحت تحلیل هم نقد آقای آذرپندار ارتباطی با لایه های سیاسی اثر ندارد و لایه همه فهم و رویی سریال را مدنظرقرار داده است.

سلام
این درسته که نقد آقای نویسنده راجع به کلیت سینمای بازتاب دهنده نقش های مثبت و در کل خوبی ها ونقش های منفی و در کل بدی ها بود و این فیلمها هم مصداق بودند اما در مصادیقه که همیشه این اشتباه ها رخ می دهد یادمه همین جا تو رجا موقع پخش سریال راستش رو بگو یه نقد در مورد سکانس ها و لباس های و…که القا کننده موضوعات نامناسبی به طور نامحسوس بود نوشته شد که به نظرم عالی بود در حالی که کلیت فیلم چندان هم بد نبود و حتی قهرمان هایی هم داشت که مثبت بودن اهل ایمان بودن و ….هرچند بازم مشکلاتی هم اینجاهای فیلمم بود بحث من این بود
من دست اندرکاران فیلم را نمی شناسم ممکنه نظرشون در کل خیر بوده باشه اما ممکنه یکی از اعضای تیم نویسندگی با دقت اینکارها را کرده باشه
خدانگهدارتان باشد

اینجوری بهش نگاه نکرده بودم ولی در کل نقد خوبی بود و جای فیلم های تاریخی مثل مختارنامه ، یوسف، مریم و فیلم های کمدی این چند و فیمل های دوبله شده آسیای شرقی مثل جومونگ که رواج داره در سیمای ما رو کم داشت

نقد دقیقی بود. ممنون.

سینمایی که مد نظر نویسندة این مطلبه خیلی پیش از این در دهه 1920 در شوروی سابق امتحان شده. اونجا هم بیشتر طیف قهرمان خلق می شد تا قهرمانی صاحب فردیت.

متاسفانه به نقش مهدی پسر فعال و نقش محوری سریال همه چیز آنجاست اشاره نشد که قرار بود نماد یک جوان سالم (و نه قهرمان) امروزی باشه …

تحلیل جالبی بود. قطعا تلویزیون و کلا رسانه باید به تواتر و فراوان کاکترهای مثبت موثر نشان بدهد که نقش الگویی داشته باشد.
استفاده از برهان خلف عواقب بدی در زمینه اخلاق اجتماعی دارد، درس ریاضی که نیست صحبت انسان است و یادگیری!
مثلا فیلم گذر از رنج ها هم کار مناسبی است گرچه شخصیت دنیا اقتباس آزادیست از یانگوم!!!

مشکل نقد اینجاست که سیاه سیاه قضیه را دیده
پس جایگاه سریالهای تاریخی و روشنگرانه ما از سربداران تا مختارنامه چیه؟ یا سریالهایی که از زندگی شهدای گرانقدر ساخته شده ؟ مثل شوق پرواز؟! چرا سو گیری نقاد اینقدر منفی هست؟

عالی بود
مطالب ایشون رو در پلاس هم دنبال میکنم