پنجمین فیلم محمد حسین مهدویان سر بزنگاه و به موقع ساخته شده و به نمایش در خواهد آمد. در اواخر دهه نود شمسی؛ در هنگامه جنگ و دشمنی و نیرنگهای ریز و درشت. در روزگار مظلومیت و شهادت و دفاع.
پویان عسگری منتقد سینما پس از تماشای فیلم «درخت گردو» نوشت: «پنجمین فیلم محمدحسین مهدویان «درخت گردو» یک ملودرام آخرالزمانی تکاندهنده آکنده از تکانههای عاطفی سهمگین و لبالب از اندوهی لایزال است. چهارمین اثر مهم سینمای ایران درباره فاجعه بمبهای شیمیایی و تبعات هولناک آن در جنگ ایران و عراق در کنار «از کرخه تا راین» ابراهیم حاتمیکیا، «میم مثل مادر» رسول ملاقلیپور و «گیلانه» رخشان بنیاعتماد. فیلمی پرشور و بااحساس پیرامون یک جنایت جنگی که خشنتر و فیزیکیتر از آثار نامبرده اتمسفر آخرالزمانی «رستاخیز مردگان/برزخ آدمیان» را برای درک بهتر حقیقتی مدفون در جهت تکریم مظلومیتی جانسوز به کار میبرد و تماشاگر را با صحنههای دلخراش و احساسات ناب شخصیتها و مهابت عاطفی لحن غمگیناش وادار به مچاله شدن و سوگواری میکند. ترسیم پرترهای همدلیبرانگیز از یک پدر رنجور و صبور ایرانی و نمایش انسان مطرود و تکافتاده و محروم در بیپناهترین شکلاش در سینمای حسین مهدویان و فیلمهای جنگی ایرانی.