از پدری که بعد از المپیک بیشتر از دختر مدالآورش خبرساز شد تا مادری که نتیجه یک مسابقه لیگ زنان را با دامن زدن به حواشی تغییر داد، نشانهها روشن است؛ فدراسیونی که باید مرزها را مشخص کند، عملاً به دخالتها میدان داده است.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، در ورزش حرفهای، جایگاه والدین مشخص است؛ تشویق و حمایت از فرزندان در قامت تماشاگر. اما آنچه این روزها در تکواندو ایران میبینیم، فراتر از تماشاگر بودن است و گاهی به دخالت در تصمیمات فنی، انضباطی و حتی مدیریتی کشیده میشود. روندی که اگرچه در ظاهر به اسم «حمایت» مطرح میشود، در عمل به آفتی برای اعتبار لیگ و فدراسیون تبدیل شده است.
پدری که از دخترش خبرسازتر شد
نمونه بارز این اتفاق، پدر مبینا نعمتزاده است. دختری که مدال برنز المپیک را برای تکواندو ایران به ارمغان آورد، اما بعد از المپیک، پدرش به اندازه خود او یا شاید هم بیشتر، در متن اخبار قرار گرفت. از تلاش برای گرفتن امتیاز «پزشکی بدون کنکور» برای فرزندش تا حضور در هیأت تکواندوی تهران و درگیری فیزیکی با یدالله پیرهادی، داور و پیشکسوت این رشته. پرسش ساده اینجاست؛ چه زمانی یک مدالآور المپیکی باید پشت سایه پدرش بایستد تا او برایش «حق مطالبه» بسازد؟
نقش کلیدی هادی ساعی برای مرزکشی
در این میان نقش هادی ساعی نیز کلیدی است. او سالها در میادین بینالمللی جنگیده و با فضای ورزش حرفهای آشناست؛ اینجا رئیس فدراسیون تکواندو باید مرز میان نقش والدین و نهادهای رسمی را شفاف کند. فدراسیون نمیتواند اجازه دهد تکواندو به صحنه جدالهای خانوادگی بدل شود؛ جایی که پدر و مادرها در هر مسئلهای از داوری تا گرفتن رانتی پس از کسب مدال المپیک خود را دخالت بدهند. اگر فدراسیون نگاه «پدرانه» دارد، این نگاه باید در عمل با ایجاد انضباط، حمایت از ورزشکاران و محدود کردن مداخلههای بیرونی همراه باشد، نه با میدان دادن به رفتارهایی که اعتبار یک لیگ و حتی آینده یک رشته را تهدید میکند.