به گزارش خبرآنلاین، مجله نیوزویک در گزارشی نوشت: «وقتی طرحهایی برای ساخت یک تفرجگاه لوکس در منطقه ساحلی واقع در آلبانی که با سرمایهگذاری مرتبط با جارد کوشنر، داماد دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا گره خورده بود، مطرح شد، مردم برای محافظت از این منطقه به خیابانها ریختند. خشم آنها واقعی بود و حق هم داشت.
به گزارش ایسنا، پروژه کوشنر علت اتفاقات آلبانی نیست. این یک نشانه است. تفرجگاهی در این مقیاس میتواند آلبانی را در نقشه گردشگری جهانی قرار دهد و استدلال اقتصادی برای سرمایهگذاری در کشوری که گردشگری در حال حاضر حدود ۲۲ درصد از تولید ناخالص داخلی آن را تشکیل میدهد، بیاهمیت نیست. اما نگرانیهای زیستمحیطی مطرح شده در مورد این تفرجگاه به حق هستند و شایسته یک فرآیند عمومی جدی و شفاف.
آنچه در عوض اتفاق افتاد، همان چیزی بود که همیشه اتفاق میافتد یعنی قوانین ملی بیسروصدا اصلاح شدند، اکثریت پارلمان برای تصویب آن استفاده شد و مردم بدون هیچ حرف معناداری از سوی مقامهای آلبانی آنجا را ترک کردند. این الگو بود که حقیقتی را فاش کرد نه خود پروژه.
دولت ادی راما از زمان به قدرت رسیدن در سال ۲۰۱۳، وعدهکرد خود سیستم است و این خواسته به چیزی بسیار بزرگتر از آلبانی اشاره دارد. یکی از چالشهای اصلی پیش روی دموکراسی امروز در سطح جهان، این است که دموکراسی فقط نباید به زبان آورده شود بلکه باید به خواستههایش جامه عمل بپوشاند. وقتی شهروندان آلبانی به این باور میرسند که رهبرانشان در بیکفایتترین حالت هستند درهای پوپولیسم باز میشود و جایگزینهای اقتدارگرا جای خود را پیدا میکنند.
دموکراسی فقط در میدان نبرد به اقتدارگرایی نمیبازد. وقتی از کار کردن برای مردمی که قرار است به آنها خدمت کند دست میکشید، دموکراسی باخته است. آنچه در آلبانی اتفاق میافتد یک هشدار است، اما چیزی امیدوارکنندهتر نیز هست یعنی شهروندانی که تسلیم نشدهاند، هنوز در خیابانها هستند، هنوز خواستار بهتر شدن هستند، هنوز اصرار دارند که دموکراسی آنها ارزش این نام را داشته باشد. این بحران دموکراسی نیست. این دموکراسی است که برای خودش میجنگد.»
310310