اقتصاد ۲۴- پنج روز از آغاز رسمی بازیهای المپیک سپری شد و ورزشکاران ما در رشتههای مختلف با رقیبان خود به رقابت پرداختند، اما موفق به کسب مدال نشدند. کاروان ورزشی ایران در بازیهای المپیک معمولا چشم به مدالآوری کشتیگیران و وزنهبردارها و تکواندوکاران دارد تا در جدول مدال مسابقات به جایگاهی دست پیدا کند. البته در این بین، گاهی ورزشکارانی در رشتههایی مثل تیراندازی و دوومیدانی داشتیم که موفق به کسب مدال شدند که آنهم حاصل یک جرقه بوده تا برنامهریزی و آیندهنگری فدراسیونهای آن رشتهها. در ورزش کشورمان شاید هر یکی دو، دهه ستارههایی مثل حدادی و فروغی ظهور کنند و در المپیک مدال بگیرند! به بهانه نتایج کاروان ورزشی ایران در پاریس با سیدمصطفی هاشمیطبا، رییس باسابقه ورزش کشورمان تماس گرفتیم که صحبتهایمان به مسائل دیگر هم کشیده شد! در ادامه چکیدهای از این گپ و گفت را میخوانید.
عملکرد و نتایج کاروان ورزش کشورمان در بازیهای المپیک را دنبال میکنید؟
بله. کم و بیش دنبال میکنم!
ارزیابی شما از نتایج ورزشکاران ما که تا این لحظه موفق به کسب مدال نشدند، چیست؟
میگویند وقتی فردی باد بکارد توفان درو میکند. ما حقیقتا در این زمینهها نه کار میکنیم و نه سرمایهگذاری میکنیم. مگر ما در ایران چند تا شمشیرباز داریم؟ میشود تعدادشان را شمرد. اگر سطح عمومی ورزش وسیع نباشد تابش هم کم میشود. سالها گفتم یکی در آموزش و پرورش به تربیت بدنی توجه نمیشود و اینکه از حداقل امکاناتی که داریم استفاده نمیشود. مثلا آکادمی المپیک را ۲۳ سال است که تاسیس کردیم، اما در ده، پانزده سال اخیر اصلا از آن استفاده نمیشود. اگر میگویند استفاده میشود، آمار دهند و بگویند چه کاری در این چندین سال گذشته کردند؟ فقط در آنجا خرج میکنند! خودشان با خودشان بازی میکنند. کاری که آکادمی المپیک برای توسعه ورزش باید انجام دهد متاسفانه اصلا انجام نمیدهند. من حاضرم با هر کسی که در طول ۱۰، ۱۲ سال اخیر در آنجا مسوولیت داشته مناظره کنم. کمیته ملی المپیک خودش را برای رشد فنی بچههای ورزشکار نگذاشته، در تمام سطوح، از نوجوان و نونهال تا بالاتر. وقتی کشوری چنین نگاهی به ورزش دارد خب نتایج هم به همین شکل است. مگر بیشتر از این باید توقع داشته باشیم؟ در فرانسه ۵۰ درصد از زمان هفتگی دانشآموزان صرف تربیتبدنی میشود، اما در اینجا از آکادمی خودمان هم استفاده نمیکنیم، مگر اینکه ستارههایی از یک باشگاههایی و در شهرهایی مثل جویبار و جاهای دیگر بیایند در چندتا رشته قهرمان شوند وگرنه ما اصلا کار سیستماتیک انجام نمیدهیم. برای المپیک یک برنامه ۱۲ ساله لازم است. ما حتی برای قایقرانی یک پیست دو کیلومتری نداریم؛ کار به آن صورت از طرف کسانی که باید پیگیری شود، انجام نمیشود، بعد چه انتظاری از ورزشکاران داریم؟
کمبود امکانات سختافزاری و عدم توجه به پرورش ورزشکاران در مدارس، دلیل ناکامی ورزش ما است یا دلایل دیگری هم دارد؟
من بیشتر نرمافزاری را میگویم، بله. سختافزاری هم مشکل داریم. البته ورزش برد و باخت دارد، مثلا یک روز پاکدامن قهرمان آسیا میشود یا دوم در دنیا میشوند. آنها هم همینطور هستند. قهرمان سه دوره المپیک در شمشیربازی در این دوره باخت، اما در کل آن کاری که باید انجام دهیم، انجام نمیدهیم.