به گزارش تابناک : بعد از تقریبا ۲۲ سال حضور در خیابانهای ایران و ومونتاژ بوش زنی در سالن موتور ایران خودرو ، موتور TU۵ بالاخره جای خود را به نسخه ارتقایافتهای به نام +TU۵/ پلاس داد. این موتور که از سال ۱۳۸۲ روی پژو ۲۰۶ تیپ ۴ نصب شد، با معماری چهار سیلندر خطی، ۱۶ سوپاپ و حجم دقیق ۱۵۸۷ سیسی، در آن زمان یکی از مدرنترین پیشرانههای بازار ایران بود. استفاده از انژکتور چندنقطهای (MPI) و نسبت تراکم ۱۰.۵ به آن اجازه میداد توان ۱۰۵ اسب بخار و گشتاور ۱۴۲ نیوتنمتر تولید کند؛ اعدادی که در ابتدای دهه ۸۰ شمسی استاندارد و جذاب بودند، اما با گذر زمان و پیشرفت فناوری، ضعفهای این موتور بیشتر و بیشتر نمایان شد. حساسیت بالا به کیفیت سوخت، راندمان حرارتی پایین و نبود سیستمهای زمانبندی متغیر سوپاپ، باعث شد TU۵ در برابر رقبای جدید، کاملاً قدیمی به نظر برسد.
TU۵ پلاس با هدف رفع همین عقبماندگیها معرفی شد. نخستین تغییر، اضافه شدن سامانه زمانبندی متغیر سوپاپها (CVVT) روی میلسوپاپ ورودی است. این سیستم بهصورت الکترونیکی و هیدرولیکی زاویه میلسوپاپ را نسبت به میللنگ تغییر میدهد تا در دورهای پایین، پر شدن سیلندرها بهتر انجام شود و در دورهای بالا، جریان هندسان مرکز تحقیقات موتور را نمی بینند ؟” width=”750″ height=”500″>
خیلی برایم سخت است که بگویم اما ، TU۵ پلاس یک گام به جلوست، اما گامی کوتاه و محدود. این موتور شاید مصرف سوخت و آلایندگی بهتری داشته باشد، اما هنوز هم بر پایه معماری کهنه TU۵ ساخته شده است؛ بنابراین انتقاد اصلی هر خردمند و افراد متخصص این است که ایرانخودرو بهجای طراحی موتورهای نوین و اختصاصی، تنها به وصلهپینه یک پیشرانه قدیمی ادامه داده است؛ و شاید بدبینانهترین پیشبینی این باشد که همانطور که «TU۵ پر استهلاک» به کابوس مالکان بدل شد، در آینده نزدیک باید منتظر تیتر دیگری باشیم:
«TU۵ پر استهلاک رفت، TU۵ پلاس پر استهلاکتر آمد.»