به گزارش خبرنگار بینالملل ایبنا، نظم مالی جهان طی دهههای گذشته بر پایه یک واقعیت شکل گرفته بود؛ نفت عمدتاً با دلار معامله میشد و همین موضوع جایگاه دلار را به عنوان ارز مسلط تجارت جهانی تثبیت میکرد. کشورهای صادرکننده نفت در خلیج فارس نیز بخش بزرگی از درآمدهای خود را به داراییهای دلاری تبدیل کردند و به یکی از مهمترین بازیگران بازارهای مالی آمریکا بدل شدند. اما در سالهای اخیر، این الگو به تدریج در حال تغییر است و دولتهای منطقه به دنبال کاهش وابستگی خود به دلار و ایجاد مسیرهای تازه برای مبادلات مالی هستند.
این تغییر بیش از آنکه نتیجه یک تصمیم ناگهانی باشد، حاصل تحولاتی است که در اقتصاد و سیاست جهانی رخ داده است. استفاده گسترده از تحریمهای مالی، محدودیتهای بانکی و نقش پررنگ شبکههایی مانند سوئیفت در منازعات ژئوپلیتیکی، بسیاری از کشورها را به این نتیجه رسانده که اتکای کامل به زیرساختهای مالی غرب میتواند در مواقع بحران به یک نقطه ضعف تبدیل شود. همزمان، پیشرفت فناوریهای مالی و توسعه ارزهای دیجیتال بانکهای مرکزی نیز گزینههای تازهای را پیش روی دولتها قرار داده است.