مصطفی عراقی کارشناس حوزه شهرسازی، در گفتوگو با خبرنگار برنا با اشاره به ضرورت تغییر رویکرد در مدیریت شهرها اظهار کرد: شهر در گذشته بیشتر بهمثابه یک پدیده فیزیکی دیده میشد، یعنی مجموعهای از خیابانها، ساختمانها، شبکههای حملونقل، کاربری زمین و زیرساختهای خدماتی. در چنین نگاهی، اگر طرحی از نظر مهندسی درست بود، تصور میشد که شهر نیز بهدرستی اداره خواهد شد. اما تجربه نشان داده است که شهر فقط یک کالبد نیست، بلکه فضایی اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی است. از همینجا ضرورت گذار از شهرسازی کالبدی به حکمرانی مشارکتی مطرح میشود.
وی درباره روند تحول شهرسازی در جهان گفت: در دهههای میانی قرن بیستم، گفتمان حاکم بر شهرسازی در سراسر جهان، رویکردی کالبدمحور بود. در این نگاه، شهر بهمثابه یک ماشین بزرگ نگریسته میشد که با طراحی مهندسی، زونبندیهای دقیق و توسعه زیرساختهای فیزیکی مانند بزرگراهها، بلوکهای مسکونی عظیم و مراکز خرید قابل کنترل و بهرهوری بود. با این حال، دههها تجربه نشان داد که آجر و سیمان، هرچقدر هم با استانداردهای مدرن طراحی شده باشند، بدون در نظر گرفتن زیست اجتماعی شهروندان، در نهایت به شکست میانجامند.