هم موانع زبانی سر راهش بود و هم تبعیض نژادی. بعد از پنج سال بیکاری، اولین کارفرمای انصاری ساعتی تنها 15 دلار به او می‌داد که بسیار پایین‌تر از حداقل حقوق یک کارگر در استرالیاست. او در این باره به سی‌بی‌اس می‌گوید: «آن‌ها می‌دانستند من پناهجو هستم. برای کارآموزی به این کارها نیاز داشتم و آن‌ها سوءاستفاده می‌کردند. مثلا از من می‌خواستند کارهایی انجام دهم که وظیفه من نبود و برایش پولی هم نمی‌گرفتم.»

تمام این مسائل باعث شد تا انصاری سعی کند خودش گلیمش را از آب بیرون بکشد و مجبور نباشد با کارفرمایان مهاجرستیز سر و کله بزند. او به مدت چهار سال در استرالیا دوره کارآموزی در مهندسی برق را گذراند و حالا یک شرکت رسمی خدمات الکتریکی راه انداخته است. او در تلاش است تا مهاجران و پناهجویانی را که تجربه مشابهی به او دارند استخدام کند. او در آخر به اس‌بی‌اس می‌گوید: «می‌خواهم نشان بدهم که ما آدم‌های بدی نیستیم. من با یک قایق به اینجا آمدم و حالا به این جامعه خدمت می‌کنم.»