به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل سرویس دین و اندیشه ایبنا، زهرا سلیمانی اقدم نوشت: اگر در دوران جنگ سرد قرن بیستم، برلین نماد رویارویی آمریکا و شوروی بود، در نگاه دیوید سانگر به نظر میرسد که در قرن بیستویکم این نقش را تایوان بر عهده گرفته است. اما تفاوت مهمی وجود دارد: برلین مرکز یک رقابت نظامی بود، در حالی که تایوان در مرکز یک رقابت فناورانه قرار گرفته است.
کتاب «جنگهای سرد جدید: خیزش چین، تهاجم روسیه و تلاش آمریکا برای دفاع از غرب» اثری از David E. Sanger است؛ خبرنگار باسابقه حوزه امنیت ملی که بیش از چهار دهه تحولات سیاست خارجی و راهبردی ایالات متحده را از نرا قدرتی میداند که میتواند بنیانهای فناوری، اقتصادی و امنیتی نظم جهانی را دگرگون کند. در این میان، تایوان صرفاً یک جزیره مورد مناقشه نیست؛ بلکه یکی از حساسترین نقاط اتصال میان قدرت نظامی، اقتصاد جهانی و آینده فناوری است. به همین دلیل است که در نگاه واشنگتن، سرنوشت تراشهها و سرنوشت تنگه تایوان به شکلی بیسابقه به یکدیگر گره خوردهاند.
از منظر نظریههای روابط بینالملل، سانگر در سراسر این بحث به دیدگاه «واقعگرایی قدرتمحور» نزدیک میشود: دولتها در نهایت نه بر اساس آرمانهای اقتصادی، بلکه بر اساس موازنه قدرت و حفظ برتری راهبردی تصمیم میگیرند. در نتیجه، جنگ سرد جدید بیش از آنکه جنگ ایدئولوژیها باشد، جنگ بر سر کنترل فناوریهای تعیینکننده آینده است.
۲۱۶۲۱۶