«مهمت شکر» ستوننویس روزنامه ینیشفق در بخشی از یادداشت خود نوشته است: «ایران برخلاف شعارهایش به هیچ وجه «دوست» و «برادر» ترکیه نیست. آنان کمک ترکیه را نادیده گرفتهاند و به رویای احیای امپراتوری پارسی ادامه میدهند. به نظر میرسد باید به ایران نشان دهیم که اگر از خط قرمز عبور کند ما آنان را در مسیر صحیح قرار خواهیم داد».
«مهیتین آتامان» ستوننویس روزنامه «صباح» ترکیه نزدیک به اردوغان هم در یادداشتی تند علیه ایران مینویسد: «از زمان پیروزی انقلاب در ایران آن کشور موضعی انفعالی در قبال غرب داشته و در مقابل، موضعی واکنشی در برابر جهان مسلمان اتخاذ کرده است. قابل درک است که ایران فاقد ظرفیت و توانایی لازم برای پاسخگویی در برابر سیاستهای ضدایرانی اعمال شده از سوی غرب است. برای مثال، ایران در برابر ترور صورت گرفته علیه سردار سلیمانی فرمانده سپاه قدس و محسن فخریزاده دانشمند هستهای آن کشور هیچ کار خاصی انجام نداد ترورهایی که با همکاری و مشارکت غرب صورت گرفته بودند. ایران هیچ اقدامی علیه امریکا و اسرائیل انجام نداد. در واقع، ایران اقدام تنبیهیای علیه غرب انجام نداده است».
اینکه ایران دوست یا دشمن ترکیه است را روزنامه یا نشریه مشخص نمیکند. سوابق تاریخی و مبادلات فرهنگی و … است که نشان میدهد دوست و دشمن چه کسانی هستند، البته در این بین نباید از عناصر و عوامل مخربی که دوستی ملتها را برنمیتابند غافل بود. کودتای ۲۰۱۶ در ترکیه مصداق بارزی است که به معنای واقعی کلمه، جمهوری اسلامی ایران دوستی و حسن نیت خود را به دولت ترکیه نشان داد. در این شکی نیست بخش مهمی از حیات سیاسی امروز اردوغان مدیون ایران است؛ اگر ایران در جریان کودتای سال ۲۰۱۶ نبود، شرایط امروز اردوغان به مراتب متفاوت بود.