به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، امام علی(ع) در خطبه ۷۱ نهج البلاغه خطاب به مردم عراق در پاسخ یکی از سخنان بسیار زشت آنها درباره خودش پرداخته، می فرماید: (به من خبر رسیده است که [بعضی از شما] می گویید: علی خلاف می گوید. خدا شما را بکشد! به چه کسی دروغ بسته ام؟ آیا به خداوند؟ حال آن که نخستین مؤمن به او بوده ام یا به پیامبرش؟ حال آن که نخستین تصدیق کننده او بوده ام)؛ «وَ لَقَدْ بَلَغَنِی أَنَّکُمْ تَقُولُونَ: عَلِیٌّ یَکْذِبُ، قَاتَلَکُمُ اللهُ تَعَالَی! فَعَلَی مَنْ أَکْذِبُ؟ أَعَلَی اللهِ؟ فَأَنَا أَوَّلُ مَنْ آمَنَ بِهِ! أَمْ عَلَی نَبِیِّهِ؟ فَأَنَا أَوَّلُ مَنْ صَدَّقَهُ!».
بنابر روایت ابنا، پرونده زندگی امام(علیه السلام) در این جهات، کاملاً روشن است؛ نخستین کسی که از مردان، به خدا ایمان آورد – بلکه در تاریخ زندگیش، هرگز غیر خداپرستی دیده نمی شود – و نخستین کسی که پیغمبر اکرم(صلی الله علیه وآله) را تصدیق کرد و به یاریش برخاست، امام علی(علیه السلام) بود.
این سخن ممکن است، ار واقع ملازم وجود او است و مجموعه ای از امور مختلط است، اطلاق گردیده است و در جمله بالا اشاره به اسرار و مفاهیم خاصّی است.
(۳). «وَیلُ اُمّه»؛ این جمله ترکیبی است از «ویل» که برای نفرین و یا تعجّب می آید و «امّه» که به معنای مادر او می باشد. در صورتی که «ویل» مرفوع خوانده شود به «امّ» اضافه شده است و در این صورت مبتدا است و خبر آن محذوف شده و در اصل «وَیْلُ اُمِّهِ ثَابِتٌ اَوْ کائِنٌ» بوده است و اگر منصوب خوانده شود منادا است (یا وَیْلَ اُمِّه). در بعضی از نسخ به صورت یک کلمه نوشته شده است که همان مفهوم را می رساند.
(۴). گردآوری از کتاب: پیام امام امیرالمؤمنین(ع)، مکارم شیرازی، ناصر، تهیه و تنظیم: جمعی از فضلاء، دار الکتب الاسلامیة، تهران، ۱۳۸۶ شمسی، چاپ: اول، ج ۳، ص ۱۶۶.
منبع: پایگاه اطلاعرسانی دفتر آیتالله مکارم شیرازی