به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، مسعود فراستی حق دارد که در نقدهایش اینهمه روی فرم و ساختار اثر تاکید میکند. چون واقعا عامل مهمی در پذیرش یکاثر سینمایی از طرف مخاطب است. تماشاگر و مخاطب اثر هم در مواجهه اول، فرم را میبیند و بعد وقتی مدتی از تماشای اثر گذشت، محتوا در درونش تهنشین میشود. اگر فرم قدرتمند باشد، فرصتی برای حلاجی و درک عمیق در مواجهه اول وجود ندارد. چون فرم با توانمندی خود مخاطب را تسخیر میکند.
سالها پیش که دانشجو بودیم و DVD فیلمهای روز سینما را دست به دست میکردیم، یکی از دوستان گفت، اکشنی آمده که خوب است تماشایش کنیم. به تماشا نشستیم و خوشمان هم آمد. برای آنزمان یعنی سال ۲۰۰۸ عجب فیلم خوبی بود! نام لیام نیسون را هم که داشت پا به سن میگذاشت، دوباره بهعنوان یکبازیگر اکشن سر زبانها انداخت. اسم فیلم، «Taken» بهمعنای ربوده شده بود.
چندروز پیش بهواسطه علاقهای که دوبله ایران و تاریخش برایم دارد، گفتم نسخه دوبله همان«تیکن» دوران دانشجویی را ببینم؛ نسخهای که خسرو خسروشاهی مدیردوبلاژش باشد و بهرام زند هم نقش اولش را گفته باشد، حتما دیدنی است؛ حتی اگر فیلم، خوب نباشد. اینیکی که دیگر خوب بود و خاطره خوبی از آن داشتم.
اینتهای امنیتی و اکشنی را که لیام نیسون در «ربودهشده» انجام میدهد، با دلیل و منطق زیر سوال برد و گفت در دنیای واقعی، چنینکارهایی به اینراحتیها هم نیستند اما تلاش برای چنینکاری وقتتلفکردن است. چون مخاطب اینفیلم یکبار مصرف که ما البته با بهترین کیفیت دوبلهاش میکنیم و از دیدنش لذت میبریم، فیلم را دیده و نتیجهگیری موردنظر کارگردان و سازندگانش هم در پسِ ناخودآگاهش نشسته و میرود برای دیدن فیلم بعدی و اینچرخه همچنان ادامه دارد.
ما به دیدن اکشنهایی بله میگوییم که شاید خودمان هم بدانیم خالیبندی هستند اما از دیدنشان کیفور میشویم و به اصطلاح حالش را میبریم. چرا؟ چون بهقول مسعود فراستی فرم خیلی مهم است و باید با توجه به آن، فیلم را نقد کرد.
صادق وفایی