اقتصاد۲۴- «شفافیت خوب است، اما برای دیگران»، این حکایت خانه ملتی است که بر طبل شفافیت میکوبد، اما وقتی نوبت به خودش میرسد، خط بطلان میکشد بر روی آن. مانند آنچه این روزها به کرات در مجلس دیده میشود؛ «بیانیهها و نامههایی با امضاهای ناشناس»
بر اساس ماده ۱۱۵ قانون آئین نامه داخلی مجلس شورای اسلامی، پارلمانیها میتوانند در رابطه با مسائل مهم مملکتی و یا بین المللی و مناسبتهای خاص بیانیه صادر کنند. اما یکی از اتفاقات عجیب و قابل تامل در مجلس، این است که هراز گاهی نامه یا بیانیهای به اسم نمایندگان مجلس منتشر شده و اعلام میشود که مثلا ۱۲۰ نماینده یا ۲۰۰ نفر آن را امضا کردند ولی هیچ گاه مشخص نمیشود که این افراد چه کسانی هستند.
در واقع، تنظیم کنندگان این نامهها که معمولا تعداد محدودی از سیاسیون مجلس هستند، از تعداد اندکی نماینده امضا میگیرند و سپس با «عدد دلخواه» آن را رسانهای میکنند. پرس و جوها از نمایندگان مجلس هم برای رسیدن به نام نمایندگان امضاکنندگان نامهها نیز عموما به در بسته میخورد و در نهایت نام چند نماینده بیشتر آشکار نمیشود. موضوعی که با توجه به شعار شفافیت نمایندگان محل سوال و ایراد است.
از جدیدترین نامههای بدون امضای پارلمانیها میتواند به نامه اخیر آنان خطاب رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام اشاره کرد. ۲۴ دی ماه بود که علی خضریان، نماینده تهران، نامه ۱۲۰ نماینده به آملی لاریجانی، رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام را در اختیار رسانهها قرار داد ولی در این نامه به اسامی امضاکنندگان اشاره نشده بود.
بر اساس این نامه، پذیرش FATF و CFT و عمل به تمامی درخواستهای مطرح شده در برنامه اقدام توافق شده (Acction Plan) میان ایران و FATF، هیچ فایدهای برای ملت ایران نداشته و بر مشکلات تحریمی ملت ایران از قبیل کشف تمام راههای دورزدن تحریمها و در نتیجه مسدود کردن آنها، افزوده و نیز برای امنیت کشور مشکلات گوناگونی را ایجاد خواهد کرد.
نامه نمایندگان علیه FATF زمانی بیشتر مورد توجه قرار گرفت که رهبر انقلاب بنابر درخواست مسعود پزشکیان، مجوز بررسی مجدد این لوایح را در مجمع تشخیص صادر کردند.