در حالی که نهادهای مسوول، دسترسی مستقیم به پلتفرمهای خارجی را بهدلیل فاش شدن لوکیشن دقیق کاربران، تهدیدی امنیتی تلقی میکنند، سیمکارتهای سفید عملاً مسئولان کشور را به بیدفاعترین طعمههای ردیابی برای سرویسهای بیگانه تبدیل کرده است. این تناقض آشکار نشان میدهد که فیلترینگ نهتنها سدی در برابر نفوذ نبوده، بلکه تنها دو خروجی ملموس داشته است: تبدیل کردن مقامات کشور به سوژههای جاسوسی لحظهای بهدلیل حذف لایههای حفاظتی، و ایجاد یک بازار مکاره برای مافیای فیلترشکن که در آن، مردم عادی باید هزینهی مخفی ماندن هویت خود را به جیب دلالان سرازیر کنند.
به گزارش خبرنگار سیتنا، در تدام محدودیتهای اینترنتی، توزیع «سیمکارتهای سفید» بین خواص و مسئولان، ابعاد جدیدی از یک تهدید امنیتی را فاش کرده است. پارادوکس ماجرا اینجاست: مسوولانی که از «حاکمیت سایبری» دم میزنند، خودشان از مسیری وارد شبکه میشوند که طبق استدلالهای فنی، فرش قرمز پهن کردن برای پلتفرمهای بیگانه است.