15 تير 1398
شناور گریس ۱ نه در آبهای سرزمینی جیبارتار توقفی داشت و نه محموله و باری را به شناور دیگر منتقل کرده بود و در حال عبوری عادی از این دریا بود و برابر مقررات بینالمللی، انگلیسیها به هیچ وجه حق متوقف کردن این کشتی را نداشتند.
فروش این میزان نفت به سوریه، طی قراردادی بین دولتهای ایران و سوریه در چارچوب قراردادهای رایج بین دولتی منعقد شده بود و این میزان نفت قرار بود سوخت ۱۷ میلیون سوری را تامین کند.
بهانه انگلیسیها برای توقیف این نفتکش، تحریمهای اتحادیه اروپا علیه سوریه بود؛ تحریمهای یکجانبهای که در حمایت از اندک تروریستهای فعال در سوریه و برای تحت فشار قرار دادن مردم و دولت قانونی دمشق وضع شده و در ذیل مقررات تحریمی سازمان ملل قرار ندارد؛ لذا از سوی کشورهای غیراتحادیه اروپا لازم الاجرا نیست.
اما این اقدام راهزنانه و دزدی دریایی انگلیس که به درخواست یا دستور آمریکا صورت گرفت به مناقشه دیپلماتیک میان مادرید و لندن منجر شد و با اعتراض رسمی دولت اسپانیا نیز مواجه شد.