باربد بهراد
– بولتن نیوز؛ موضوع حق پخش بعضا با جبهه گیری
بی مطالعه اهالی فوتبال مواجه شده و کلی گویی ها به گونه ای به جامعه القا کرده که
گویی پای تلویزیون به روی گلوی فوتبال است و هر آن احتمال از بین رفتن آن وجود دارد!
در اینجا
یک واقعیت به خوبی بیان اما قسمت دیگرش عامدانه نادیده انگاشته می شود تا بیننده و
شنوده این دعوا حق را تمام و کمال به فوتبال دهد. اما آیا این “همه واقعیت”
است؟ برای روشن شدن قضیه،اول به موضوع حق پخش می پردازیم.
بدون تردید
یکی از بزرگترین منابع در آمد فوتبال در همه جای جهان پخش آن از شبکه های تلویزیونی
است. به طوری که لیگ برتر انگستان با در آمدی نزدیک به یک میلیارد یورو در سال بیشترین
حق پخش را در جهان دریافت می کند. لیگ سری آ ایتالیا، لالیگا و بوندس لیگا در رتبه
های بعد قرار دارند که ارقامی بین 650 میلیون یورو تا 850 میلیون یورو سقف فروش آنها
به تلویزیون است. از این رو بدون شک مقامات ارشد صدا و سیما ایران هم میدانند حق پخش
در کجای فوتبال جهان ایستاده و نقشش تا چه حد تعیین کننده است. اگر امروز فیفا تبدیل
به یک بنگاه مالی بزرگ شده یکی از علل آن فروش
تصویر بازیهای فوتبال با ارقام سرسام آور است. از این روی مردم ما وقتی وضعیت خارج
و داخل را با هم مقایسه می کنند می گویند چرا صدا و سیمای ایران نباید چنین مبلغی را
به فدراسیون فوتبال ایران پرداخت کند؟ اما نکته کلیدی این است که کدام شبکه ملی در
همان فوتبال انگلیس، آلمان و اسپانیا برای خرید فوتبال پا پیش گذاشته است؟ آیا tv e اسپانیا مجاز است یک بازی، تنها یک بازی از مسابقات
لالیگا را به صورت رایگان پخش کند؟ تلویزیون های ملی انگلیس و ایتالیا را هم نگاه بیاندازید
و ببینید کدام یک از این شبکه ها مجاز به پخش این بازی ها هستند؟ آنها هیچکدام اجازه
پخش بازی ها را ندارند چون فوتبال در آنجا توسط بخش خصوصی اداره می شود و بخش خصوصی
هم عوض اینکه بیاید با تلویزیون ملی اسپانیا قرارداد ارزان قیمت ببنندد به سراغ شبکه
های کابلی می رود. کانال هایی که در هیچ کجای جهان بدون خرید اشتراک نمی توانید آنها
را باز کنید.