به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، «ای ساربان آهسته رو کآرام جانم میرود / وآن دل که با خود داشتم، با دلستانم میرود» از مشهورترین غزلهای عاشقانه سعدی شیرازی و در دیوان غزلیات او با شماره 268 ثبت شده است. این غزل روایت لحظهای جانسوز از فراق و جدایی است؛ جایی که شاعر رفتن معشوق را به حرکت کاروان تشبیه میکند و از ساربان میخواهد آهستهتر براند، زیرا با رفتن محبوب، دل و جان او نیز از تنش جدا میشود.
در سراسر غزل، سعدی با زبانی ساده اما عمیق، درد دوری، بیقراری و ناتوانی عاشق در برابر جدایی را به تصویر میکشد. او بارها از استعارههایی مانند کاروان، ساربان، محمل و سرو روان بهره میگیرد تا شدت اندوه خود را نشان دهد. اوج تأثیرگذاری شعر در بیتی است که میگوید: «در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن / من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود»؛ بیتی که بسیاری آن را از ماندگارترین ابیات عاشقانه زبان فارسی میدانند.
ای ساربان! آهسته رو کآرام جانم میرود