به گزارش سرویس علم و فناوری پایگاه خبری ساعدنیوز، فضاپیمای وویجر 1، دورترین شیء ساخته دست بشر که در سال 1977 پرتاب شد، پس از تقریباً پنج دهه سفر تاریخی و عبور از مرزهای منظومه شمسی و ورود به فضای میانستارهای، اکنون به تدریج به پایان عمر عملیاتی خود نزدیک میشود. این “خاموش شدن” یک اتفاق ناگهانی نیست، بلکه یک وداع تدریجی و مدیریتشده توسط مهندسان ناسا است.
منبع انرژی وویجر 1، که توسط ژنراتورهای ترموالکتریک رادیوایزوتوپ (RTG) تأمین میشود، به دلیل فروپاشی پلوتونیوم-238، هر سال ضعیفتر میشود. برای به حداکثر رساندن عمر این کاوشگر افسانهای و ادامه ارسال دادههای علمی از محیط میانستارهای، ناسا مجبور شده است تا به طور مداوم ابزارهای علمی غیرضروری و سیستمهای گرمایشی را خاموش کند. این تصمیمات سختگیرانه به فضاپیما اجازه میدهد تا منابع انرژی باقیمانده را برای ابزارهای کلیدی و سیستمهای ارتباطی حفظ کند.