بسیاری از بازیگران سینما چه آنهایی که در دوران کلاسیک و صامت به بازی مشغول بودند و چه آنهایی که در دوران ناطق به مقام ستاره بودن دست یافتند، و حتی بازیگران دوران ما، همواره دوست داشته و دارند که با یک پرسونا شناخته شوند که مانند مُهری بر جبین آنها عمل کند و مخاطبان بهواسطهی آن به یاد بازیگر محبوبشان بیفتند. باستر کیتن «صورت سنگی» بود؛ جیمز دین «جوان شورشی» بود.
