وحید سعیدی | چرا فلانی کاندیدا نشد، حق آن فیلم را خوردند، این یکی اصلا حقش نبود نامزد شود و… اینها جملات آشنایی است که همیشه بین اهالی رسانه و علاقهمندان سینما پس از اعلام اسامی نامزدهای جشنواره فیلم فجر رد وبدل میشود، اما طی دوسال اخیر آنقدر انتخابهای هیات داوران عجیب و غریب بوده که دیگر جایی برای این حرفها باقی گذاشته نشده است. مصلحت اندیشی و نبود جسارت حالا چنان سایه سنگینی بر جشنواره فجر انداخته که برای جناب سیمرغ ارج و قربی باقی نمانده و انتخابهای غریب این دوسال دیگر بال و پری برایش نگذاشته است.
یکی از آفتهای همیشگی جشنواره فیلم فجر ، مصلحت اندیشی و روحیه محافظه کاری حاکم بر آن است. از دوره اصلاحات تا الان هر دورهای را که بررسی کنید فیلمهایی بودهاند که چه در مرحله ورود به جشنواره چه بعد از آن در مرحله داوری قربانی این مصلحت اندیشی و محافظهکاری شدهاند. برخی سالها دز این مصلحت اندیشی بالاتر و برخی سالها پایینتر بوده، اما این بالا و پایینی یک حد نصابی داشت که حداقل به مرحله «اوردزی» نمیرسید.