در این گزارش نه با عینک کارشناسهای تلویزیونی و منتقدان که از دید خودمانی یک بیننده تلویزیونی نگاه کردیم تا ببینیم کدام ویژگیهای «محفل» آن را برای طیف زیادی دوست داشتنی کرده است.
جوان آنلاین: شاید مایی که هنوز با صدای ربنای شجریان و دعای سحر موسوی قهار حالمان دگرگون میشود و بلدیم کماکان با سریالهای عطاران لبخند بزنیم یا با تیتراژهای اخشابی سرحال بیاییم و زیر لب زمزمه کنیم «…میگن فرشته روزهشو با گریه افطار میکنه» ماه مبارک رمضان از آن روزهای سال است که هرچقدر هم جزو منتقدان سفت و سخت این روزهای تلویزیون باشی دوست داری برای دقایقی هم که شده کنترل را برداری و ساعات منتهی به افطار را به تماشای برنامهای بنشینی تا شاید چیزی شبیه لذت قدیمی کارهای ماندگار قبل را بچشی. به دنبال همین موضوع در روزگاری که همگی سختپسندتر شدهایم لحظات افطار «محفل» برنامهای است که بعد از مدتها خیلیها را وادار به تماشا کرده، یک مجموعه شیرین و دلنشین با محوریت قرآن که اصالتش کاری میکند با وجود همه کم و زیادیها برای شما برنامهای بسازد تا تماشایش از آن یک لذت ماندگار بسازد و بشود سالهای بعد از مرور خاطراتش کیف کرد و نوستالژی ساخت. به همین بهانه تصمیم گرفتیم اینجا نه با عینک کارشناسهای تلویزیونی و منتقدان که از دید خودمانی یک بیننده تلویزیونی ببینیم که کدام ویژگیهای محفل آن را برای طیف زیادی دوست داشتنی کرده.
اصالت قابل تقلید نیست
شاید یکی از دورترین تصویرهایی نوستالژی بچههای دهههای ۶۰ و ۷۰ از برنامههای ویژه افطار برگردد به برنامه «جشن رمضان» شبکه تهران آن هم با اجرای سید کاظم احمدزاده که چاشنی کارش کمک به نیازمندان، اکرام ایتام و آزادی زندانیان بود. اما خاطرات توی ذهنتان را که ورق بزنید و سال به سال جلوتر بیایید به ماه عسل احسان علیخانی و صندلی لهستانی معروفش خواهید رسید آن هم با زیر صدای محسن یگانه که میگوید: «منو درگیر خودت کن تا جهانم زیر و رو شه…» خیلیها ماه عسل را نقطه عطف برنامههای ویژه افطار میدانند، یک اثر تلویزیونی که تصمیم گرفته بود به جای کلیشه همیشگی دعوت از سلبریتیها سراغ روایتهای شنیدنی مردم عادی برود و از دل آن قصهها، قهرمانهایی بیرون بکشد که پیش از این کسی از وجود آنها خبرنداشت. یک برنامه موفق تلویزیونی که بیش از ۱۰ سال پای ثابت ساعات افطار ایرانیها بود اما رفته رفته تقلید بیش از اندازه از فرم و ساختارش بین برنامهسازهای تلویزیونی کاری کرد که خیلی از ما که مخاطب پای ثابت این برنامه بودیم از تماشای این سبک اشباع شویم؛ در این زمینه آش انقدر شور شد که حتی خود احسان علیخانی هم از ادامه ساخت سالانه ماه عسل دست کشید و سراغ عصرجدید رفت تا بیشتر از قبل میدان را برای کپی کارها خالی کند. اما در این میان سازندگان محفل به جای تقلید از این سبک اشباع شده تصمیم گرفتند طرحی نو دراندازند و عوض کپی دست چندم بودن، محفل خودمانی خودشان را با قرآن بسازند تا ثابت کنند، اصالت قابل تقلید نیست.