در تصادم زمین و آسمان، شب و روز، سیاه و سفید، جای و لحظهای که آنها خود را تمایز میدهند، امر غیرممکن خود را ممکن میکند و این اختلاط است که منجر به تولد چیزی جدید، نوعی جدید و سبکی جدید میشود. سبکی که ما به آن رئالیسم جادویی میگوییم. سبکی که غنای آن، قدمتی دور و دراز در ادبیات دارد، زمانی که نویسندگان و هنرمندان با ماورای وجود و خلقت، همچون به سادگی آب خوردن، چون آلتی بیشیلهپیله برخورد میکردند که به آنها امکان خلق هرچه بیشتر و بهتر آثاری را میداد که عجیبتر و عجیبتر از هر چیزی بودند که عجیب یاد میشد.