علی دایی در مصاحبهای از پرداختهای سنگین به بازیکنان فوتبال ایران در لیگ برتر دفاع کرد.
با پایان یافتن بیست و یکمین دوره لیگ برتر ایران و پایان فصل فوتبالی کشور دوباره بحث نقل و انتقالات و تلاش تیمها برای جذب بازیکنان موردنیاز و در کنار آن تلاش بازیکنان و مدیران برنامهشان برای عقد قراردادهای بهتر و یافتن تیمهای مطرحتر شدت گرفته است. خاصه آنکه فصل فوتبالی جدید در میانه خود جام جهانی ۲۰۲۲ را هم خواهد دید و لذا بازیکنان هم تلاش خواهند کرد در تیمهایی حضور یابند که شانس بازی کردن و دیده شدنشان توسط مربیان تیم ملی و حضور در جام جهانی را افزایش دهد. موضوعی که بازگشت برخی لژیونرهای سابق به لیگ برتر را توجیه میکند. اما در فصل نقل و انتقالات یکی از مسائل مهم و پرحاشیه رقم قرارداد بازیکنان انتقالی یا تمدیدی است. موضوعی پرحرف و حدیث که البته با شرایط اقتصادی فعلی کشور واکنشهای گوناگونی را هم در سطح جامعه به همراه دارد. به گمانم آخرین مواردی که صدای خیلیها را در مورد رقم قرارداد یک بازیکن درآورد انتقال سعید صادقی به پرسپولیس و محمد دانشگر به سپاهان بود. دو بازیکن خوب اما نه فوق ستاره که با ارقامی عجیب با تیمهای جدیدشان قرارداد بستند. اگرچه رقم اعلامشده برای دانشگر (هفتاد میلیارد تومان برای سه فصل) به سرعت توسط باشگاه سپاهان تکذیب شد.
علی دایی چهره برجسته و تاریخساز فوتبال ایران در مصاحبهای از پرداختهای سنگین به بازیکنان دفاع کرد و با توجه به نقشی که ایشان در شاد کردن مردم دارند به اضافه تلاش زیاد و سختی کار و دوری از خانواده و دوره کوتاه درآمدزایی و آینده پرخطر و نامعلومشان آن را موجه دانست. صحبتهای دایی نیز موافقین و مخالفینی داشت که عمدتا مقایسههایی بین مولفههای شغلی فوتبالیستها و مشاغل دیگر و درآمدهای آنها داشتند. در این یادداشت میخواهم از منظر عنصر عدالت درونی و بیرونی به این موضوع بپردازم.