این روزها، در زیر پوست شهر تهران، نبرد خاموشی در جریان است؛ نبردی که یک سوی آن، شهرداری با اهداف مدیریت شهری و سوی دیگر آن، اپراتورهای ارتباطی با مسئولیت حیاتی تأمین زیرساخت ارتباطی قرار دارند. در این میان، بازیگر اصلی و قربانی پنهان این کشمکش، شهروندان تهرانی و کسبوکارهایی هستند که آیندهشان به تاروپود این زیرساختها گره خورده است.
آنچه در ظاهر یک اقدام اجرایی عادی از سوی شهرداری برای برخورد با سایتهای غیرمجاز مخابراتی به نظر میرسد، در حقیقت پرده از وقوع یک بحران جدی برمیدارد. با وجود دستور صریح و رسمی شورای تأمین مبنی بر توقف 6ماهه جمعآوری این سایتها، شهرداری تهران، کماکان به تخریب تجهیزات حیاتی اپراتورها ادامه میدهد. این تقابل نه تنها یک ناهماهنگی اداری، بلکه نشانهای از یک شکاف عمیقتر در سیاستگذاریهای کلان کشور در حوزه ارتباطات و مدیریت شهری است.